De Cruise....

Nou dit zal wel het laatste berichtje zijn wat ik ga posten. We genieten enorm en hebben heel erg geluk met het weer volgens mij. Het is hier al de hele week lekker weer, strakblauw en zonnig dus. En met een temperatuur van boven de twintig graden zit ik nu in het zonnetje aan het zwembad dit stukje te typen, onder het genot van een glaasje wijn. Had ik al geschreven dat alcohol in Candada en op de boot enorm duur is? Nou dat is het dus wel. De frisdranken moeten we ook betalen hier, die zijn 2 dollar en smoothies en fruitpunches zijn 3.50 en 2.50. Maar een glas wijn of een flesje bier kost algauw zo’n 6 dollar!

Het cruisen is heerlijk genieten en je laten verwennen. Het is een prachtige ervaring.

De hutten die we hebben zijn compacte hotelkamers. Alles zit er in, zeer goede bedden en ze worden perfect schoongemaakt. Elke avond vinden we een prachtig creatief handdoekbeest op ons bed. Samen met een chocolaatje en het programma voor de volgende dag. De lampen zijn dan aan en de gordijnen dicht.

De plaatsen die we aandoen stellen niet heel veel voor en worden voornamelijk door juweliers en souvenirshops bevolkt. Enorm toeristisch dus. Er liggen ook telkens vier tot vijf cruiseschepen in één haven trouwens. Kun je nagaan hoe vol zo’n stadje meteen loopt.

Er worden kunnen enorm veel excursies geboekt worden. Die zijn wel allemaal knetterduur moet ik erbij zeggen. Wij hebben weinig behoefte aan nog meer uitstapjes. Die hebben we allemaal al vanuit Canada gedaan. De beren en de walvissen en de gletsjers, we hebben het allemaal al gedaan....

Walgelijk decadent klinkt het ik weet het maar het is echt zo.

Het enige wat we gedaan hebben is een treinreis in de voetsporen van de goudzoekers de berg op, de White Pas. Enorm steil en een rit van drieëneenhalf uur heen en terug.

Die vonden we dus ook knap duur naar wat we er voor kregen. Wel spectaculaire uitzichtspunten en een leuke belevenis.

We genieten dus heerlijk van het mooie weer, de enorm vriendelijke personeelsleden aan boord en de werkelijk fantastische omgeving.

Je weet niet wat je ziet hier. Het is echt niet te beschrijven. De natuur is hier zo mooi... Wij hebben een privéterras bij onze hut en daar staan we ’s morgens vroeg al weer te genieten van het volgende mooie uitzicht.

Alleen de dag waarop we naar Glacier bay gingen gisteren, de dag van de ijsbergen in het water begon met mist. Shit! Maar gaandeweg de ochtend werd het steeds lichter en toen we er waren was het zonnig en helder. Het was wel een stuk kouder dan op de andere dagen trouwens. Het was al met al een indrukwekkend spektakel. Er was ook een speciale gids aan boord om alles te vertellen over de natuur en alles wat we zagen.

Op de dagen dat er veel bezienswaardigheden zijn kunnen we ook op het boegdek en dat ligt heel handig aan onze gang. Dat is een vrij groot dek wat verder afgesloten is. Verder brengen we de meeste tijd op het bovendek door. ’s Avonds in een van de lounges of het theater.

Als cadeautje na al die natuur en ijsbergen kregen we gisteren nog een walvisshow. Er zwommen er een stuk of vijf om de boot, samen met een aantal zeeleeuwen. Pim heeft zelfs een orka gezien, ik zag ook een zwarte maar of het een orka was weet ik niet.

We hebben een boel keuze uit waar we gaan eten. Meestal gaan we ontbijten boven is de LIdo. Dat is een buffetrestaurant en kan iedereen nemen waar hij of zij zin in heeft.

Daar kun je echt alles bij bedenken. Van gezond, yoghurt met fruit tot moddervet met aardappelen en worst. Pancakes en wafels mogen niet ontbreken en zijn dan ook heerlijk.

Ik ga elke morgen even zwemmen en meedoen aan de les aqua aerobic zodat ik daarna best wat lust van dat buffet. André heeft ook bijna elke ochtend gelopen op de band. Je kunt op dek drie waar de reddingsboten hangen ook een rondje lopen maar dan moet je er drie lopen voor één mijl. Dat wordt ook georganiseerd gedaan.

André loopt op de band in het fitness centrum trouwens.

Er is de hele dag van alles te doen. Gijs is al naar club Hall geweest. Een georganiseerd gebeuren voor kinderen van 7 tot 12. Hij vond het er leuk.

Pim loopt veel te basketballen.

Er zijn lezingen over de meest uiteenlopende onderwerpen; kunst, horloges en chocolade. Lotte en Gijs zijn naar een cursus(je) servetvouwen geweest en gisteren zijn we aangeschoven bij een high tea. Lotte en Tess hebben al een cha cha dansles bijgewoond en elke avond is er in het theater iets te doen. We hebben twee keer populaire zang en dans gehad, een beetje musical-achtig. Er was al een stand-up comedian en gisteren was er een komische goochelaar. We vervelen ons dus absoluut niet. We zijn nog niet eens aan de spa beauty salon toegekomen!

Er zijn een heleboel bar en lounge ruimtes aan boord. We hebben de pianobar al eens gehad waar een soort muziektriviant werd gespeeld en in de the crowsnest (het kraaiennest helemaal vooraan bovenin het schip) wordt ook elke avond Trivial gespeeld. Een prachtige uitzicht heb je hier want dat zit boven de brug.

We vonden net in onze hut een uitnodiging om vanavond met de kapitein en het hoofd van de hotelafdeling van de boot een borrel te drinken in de pianobar. De leidinggevenden op de boot zijn trouwens allemaal Nederlanders.We varen ook onder een Nederlandse vlag trouwens.De kapitein, hoofd hotel, hoofd machinekamer en nog een aantal. De bemanning komt allemaal uit Maleisie. Die gaan allemaal voor tien maanden uit huis en zijn daarna twee of drie maanden met onbetaald verlof. Er zit daar ook een speciale opleidingsschool voor personeel van de Holland-America lijn. Het schijnt een heel goed aangeschreven cruisemaatschappij te zijn horen we hier. Ze zijn blijkbaar niet allemaal zo goed.

Vandaag zijn we in Ketchikan en hadden we geen zin om van boord te gaan. Alleen Lotte en André zijn nu een stuk gaan wandelen. De rest ligt te genieten van de zon en een spelletje of goed boek.

Vanavond om half acht vertrekken we hier weer (we kwamen om half twaalf vanmorgen aan trouwens). Morgen hebben we de laatste dag op volle zee, dan gaan we er nergens af en zaterdagmorgen zijn we dan om zeven uur ’s ochtends weer in Vancouver. Onze koffers moeten we om uiterlijk twee uur ’s nachts op de gang zetten en kunnen we dan ’s morgens weer van de band halen als we uitgecheckt zijn.

Voor die tijd kunnen we eerst nog rustig ontbijten. Dan gaan we de koffers maar eerst naar het vliegveld brengen en kunnen we nog een paar uur in Vancouver doorbrengen want we vliegen pas ’s avonds om half negen terug en zijn dan ergens zondagmiddag weer op Nederlandse bodem.

Nou ik heb niet heel veel internetminuten meer. Hopelijk gaat het allemaal lukken, ik wil er ook nog een foto bij plaatsen.

Leuk dat jullie hebben meegelezen met mijn blog, hopelijk vonden jullie het leuk.

Groetjes en tot gauw

Maandag 26 juli vanuit Ucucluet naar Victoria.

Vandaag hadden we weer een rit van ruim 300 km voor de boeg.

We moesten eerst helemaal terugrijden naar Nanaïmo omdat er geen weg rechtstreeks naar toe ging. Vanuit Nanaïmo zetten we koers richting Victoria, de hoofdstad van Vancouver Island. We kwamen ’s middags tegen een uur of vier op de plek van de bestemming aan. Het was een ruim opgezette plek, de treinrails liepen wel bijna over de camping, daar hoorden we wel af en toe het geluid van maar niet midden in de nacht gelukkig.

Ik heb een paar wassen gedraaid, het was mooi weer dus droogden de spullen die niet in de droogtrommel konden ook lekker snel. De jongens hadden een leuke speeltuin en hebben met andere nederlandse kinderen gespeeld.

Er was een gezin met vier kinderen die een maand geleden uit Nederland geëmigreerd waren. Ze wilden proberen hier in Canada een nieuw bestaan op te bouwen.

Spannend en dapper, de oudste van de kinderen was net 11. De man had ook nog geen idee wat hij wilde gaan doen voor z’n bestaan.

Dinsdag zijn we met de bus naar Victoria downtown vertrokken. We gingen tegen een uur of elf richting busstation en moesten toen rennen om de bus te halen. We hebben de 300 meter in recordtijd afgelegd. Het was een sympathieke vrouwelijke chauffeur die wel even op ons wilde wachten, gelukkig.

Er zat een ander nederlands echtpaar met twee kinderen in de bus. Die hadden twee jaar geleden hetzelfde rondje als wij gemaakt. Ze hadden nu een rit langs de westkust naar boven gemaakt en waren nu al een week op Victoria Island, wat ze ook erg mooi vonden. We kwamen elkaar ’s avonds in de bus opnieuw tegen.

Aangekomen in Victoria zijn we eerst naar miniland geweest. Dat was een mix tussen poppenhuizen en nagespeelde veldslagen in het klein uiteraard.

Daarna hebben we toeristje gespeeld en hebben rondgewandeld in Victoria. We hebben Belgische wafels gegeten van een echte Belg die hier al jaren woonde en net als Lotte Industrial design studeerde. Gijs ging op de foto met een living statue en we hebben overwogen om scooters te huren maar vonden het verkeer toch iets te druk.

Tess had er op één mogen rijden, we zeiden dat we het misschien later nog konden doen maar in Vancouver bleek het alleen met geldig rijbewijs te mogen helaas.

Verder hebben we geshopt en ’s avonds lekker gegeten.

En waren we weer op een redelijke tijd terug op de camping.

De volgende morgen moesten we weer met de veerboot van Vancouver island naar het vaste land. Het doel was Vancouver want donderdag moesten we de camper weer gaan inleveren. We gingen om een uur of negen rijden om ruim op tijd voor de boot van elf uur te zijn. We moesten een half uur rijden deze keer. Dat verliep spoedig. Onderweg zagen we al een bord dat 77% van de boot van 10.00 uur vol was. Toen dacht ik al; hé? Hij ging toch om elf uur?

We kochten een ticket en stonden binnen vijf minuten op de boot en hij vertrok nog geen tien minuten later! Pfoeh mazzel! André bleek op de verkeerde time tabel te hebben gekeken.

We waren dus anderhalf uur later al weer aan land en nog een uurtje later stonden we ook al op de camping. We hebben niets meer ondernomen. Camper geparkkerd, beetje opgeruimd en alvast schoongemaakt. André is nog wezen hardlopen met Gijs op de fiets mee en de meiden zijn ’s avonds nog samen wezen fietsen. O ja ik wilde met Pim bij het meer gaan kijken maar we bleken de verkeerde kant op te zijn gelopen. We hebben het pad langs een kreekje gevolgd. Was ook leuk maar het weer was mooier volgnd André. Die was er een rondje omheen gerend.

De laatste maaltijd in de camper gekookt, alweer pasta, en de restjes opgemaakt.

De internetverbinding was meer dan knudde. Ze hadden er een speciale ruimte voor maar daar deed ie helemaal niets. We hebben het allemaal om de beurt geprobeerd en toen de brui er maar aan gegeven.

Donderdag de 28e moesten we de camper weer gaan inleveren. We zijn op tijd opgestaan en naar Langley gereden, weer een half uurtje onderweg geweest ongeveer.

Daar aangekomen stonden onze koffers al in de ontvangstruimte op ons te wachten. Iedereen ging min of meer om de beurt aan de slag met z’n eigen koffer. We hoefden niet op gewicht te letten, het ging er meer om of ie dicht ging deze keer. Dat lukte eigenlijk wonderwel, we waren ook vrij snel klaar. Daarna nog even met de bezem erdoorheen en met een doekje de vlekken van de vloer geveegd. De schoonmaakploegen gingen er grondig te werk zagen we wel. Ze werden echt van onder tot boven en van binnen naar buiten schoongemaakt.

We hebben de restanten laten staan voor de schoonmakers en hebben de spullen naar het kantoor versleept. Daar werden alle papieren in orde gemaakt en liep er iemand door en om de camper heen om te kijken of er geen schade was. We bleken trouwens 600 km teveel te hebben gereden. 3600 in totaal dus! (We moesten per extra kilometer een vast bedrag bijbetalen vandaar). Wat een einden hebben we gereden zeg!

Affijn toen alles afgerond was stond er al een taxi op ons te wachten die ons naar downtown Vancouver zou brengen. Alhoewel het een flinke auto was konden we er niet met onze bagage allemaal in. Er werd er dus één bijbesteld. De eerste taxi vertrok met een boel koffers, Lotte en ik bleven achter met de rest. De tweede taxi was er vrij snel en wilde ons naar het Robsen hotel brengen. Ik zei nee daar moet ik niet naar toe en legde uit dat ik een voucher had voor het Renaissance hotel. Toen bleek dat de rest ook onderweg was naar het Robson. Een hoop gebel en geregel later was het allemaal geregeld. De taxi chauffeur (een shjik) ging al mopperend op weg. Het bleek uiteindelijk een rit van 100 dollar en hij kreeg een vaste vergoeding van 65 dollar van de verhuur. Nou ja, hij zocht het maar uit. We kwamen uiteindelijk goed aan met onze spullen. We konden alleen nog niet in de kamer. Toen hebben we eerst maar even van een lekker late luch genoten in het restaurant van het hotel. Een uur later konden we eindelijk in onze kamers, we zijn nog even aan het water gaan zitten genieten van de bootjes en de zon. We bleken kamers met uitzicht op de haven te hebben, mooi!

We zijn nog een eind wezen wandelen richting Stanley Parc. We werden ingehaald door wandelaars, skeelers en fietsers, een kar met een paard een een soort cable car. Wat een mensen liepen daar rond zeg. We waren het nog wel een keer zat en wandelden terug en namen een ijsje op een terrasje.

Daarna zijn we voor het hotel langs naar de haven gewandeld. Daar bleek de Olympische vlam te hebben gebrand en stond een standbeeld van een Orca.

We hebben ’s avonds op een foodplaza wat gegeten, handig al iedereen iets anders wil. Er zaten een mexicaan, pizzeria, broodjes, mac en nog een paar waar er ook al wat van dicht waren. Uiteindelijk werden het broodjes en burgers (twee kleintjes) voor Gijs.

Daarna richting hotel en op tijd onder de wol.

Vrijdag hebben de dames gebruikt om te shoppen. Maar niet nadat Gijs en ik eerst een aantal baantjes hadden getrokken in het zwembad. Met die hotelontbijten en etentjes buiten de deur tikken de calorieën er wel aan. André is met de jongens met de metro naar een science centrum geweest. Dat vonden ze erg leuk, ze konden er een boel proefjes doen. De meiden hebben ook goed hun best gedaan en leuke dingen gekocht. Ik heb zelf ook nog een paar shirtjes gekocht.

Tegen half vier hebben we maar eens wat gegeten. We hadden om tien uur uitgebreid ontbeten en niet eerder honger gekregen. André en de jongens hadden pas om half vijf een broodje gehad. Gijs een cheeseburger, dat bleken er weer twee te zijn.

Aan het begin van de avond zijn we weer teruggewandeld naar het hotel. Nadat we ergens een wijntje en biertje hadden gedronken. Tegn acht uur de deur weer uit om in een restaurantje aan het water nog een kleine hap te nuttigen. Gijs bestelde opnieuw hamburger en kreeg er drie(!) deze keer. Daar hebben we wel vreselijk om moeten lachen. De pasta en de pizza smaakten weer uitstekend. Nadien zijn we nog een echt Italiaans ijsje wezen halen, echt Italiaans waren ze zeker, heerlijk!

Zaterdag 30 juli, op de cruise! Gijs en Tess en ik wilden ’s morgens weer gaan zwemmen. Was het bad gesloten voor schoonmaak, fijn! Toen ik er naar keek zag het helemaal groen, tja het zal wel nodig zijn geweest maar was wel jammer!

Uiteindelijk heeft Gijs een half uur in bad gelegen, André was nog een rondje Stanley parc gaan rennen deze keer. Om half tien zaten we aan het ontbijt. Er was een kinderbuffet, hij mocht zelf kiezen wat ie in z’n pannenkoek wilde. Dat werden stukjes chocola en marshmallows. Met chocolade en karamelsaus erover heen. Vervolgens nam hij nog scrambles eggs en bacon en een croissant als toetje. Waar laat ie het allemaal?

De koffers waren weer dicht en de belboy stond om kwart over elf voor de deur. Met zo’n mooi karretje zodat ie alles in één keer mee kon nemen. Hij zorgde voor een taxi waar André, Tess en Gijs indoken. Wij liepen met z’n drieen naar de cruise terminal want dat was maar twee blokken verderop. De taxichauffeur had de koffers gelijk op een kar gezet dus die waren al weg. Wij liepen langs de boot en moesten natuurlijk even filmen en foto’s maken. Vervolgens sloten we aan in de rij. Er lagen twee boten dus er gingen een boel mensen op. We moesten nog een formulier invullen omdat we de USA ingaan en kregen nog een stempel in ons paspoort, Leuk!

Vervolgens werden onze tassen net zo gescand als op een luchthaven en werden we gefouilleerd als het alarm afging. André moest zo’n beetje z’n hele tas uitpakken maar gelukkig vonden ze niets gevaarlijks. We weten ook nog steeds njet wat ze gezien hebben. Afijn eindelijk konden we de boot op, maar nog niet naar onze hutten want die waren nog niet klaar. We werden naar dek 9 gestuurd, daar konden we lunchen. Met allerlei lekkere dingen. Salades, broodjes, noodles en sushi. We hebben genoten en zijn daarna buiten op dek gaan kijken. Tegen tweeën waren de hutten klaar en zijn we gaan kijken. De koffers bleken al aangekomen. André en ik hebben een verandah hut (met balkon) op deck vier (er zijn er tien). De kinderen zitten op deck één in een binnenhut. Toen we daar gingen kijken was de hut klaar voor twee personen en konden we een derde bed vermomd als stoel herkennen maar zagen nergens bed nummer vier. Uiteindelijk bleek dat inclusief trapje en uitvalbescherming uit het plafond boven de twee bedden tevoorschijn getoverd te worden. Ha ha zo heb je er twee en zo heb je er vier. Jammer dat ze geen uitzicht hebben maar dat scheelde echt 500 euro per persoon. We zitten toch veel boven op dek of in de lounge ruimtes. Om kwart voor vier hadden we een veiligheidsinstructie met alle mensen en personeelsleden. Instructie over hoe en wat in geval van nood.

Om vier uur zaten we aan dek achter een drankje te genieten van zon en uitzicht en om vijf uur vertrok de boot. We merkten nauwelijks dat we wegvoeren. De jongens stonden te basketballen (helemaal boven op de boot met een groot net eromheen) en keken niet op of om. Het was een prachtig gezicht. De andere cruiseboot vertrok een kleine tien minuten later en voer een stuk achter ons aan. Die was nog een maatje groter dan die van ons. Wij hebben een blauwe, wel opvallend. We gingen ook al snel onder een hoge brug door. Ik kan me van Curaçao nog herinneren hoe dat er van boven uitzag als daar net een boot onderdoor voer als wij eroverheen reden.

Om vijf uur was er een BBQ bij het middenzwembad, dat is overigens als het frisser is overdekt. Daar hebben we wat kleine hapjes afgehaald. Om acht uur gingen we eten bij de Italiaan. Het is allemaal even lekker hier.

Tegen half elf hebben zijn we met de kinderen naar hun kamer gelopen. Daarna hebben we bij een partyband nog een drankje genomen en een rondje door het casino gelopen. Druk en gezellig overal.

Vanmorgen hebben Lotte en André gesport in het fitness center. Tess, Gijs en ik hebben gezwommen. Daarna meegadaan aan aqua fitness. Was pittig!

De instructeur lijkt precies op die man van de t.v.ochtendgym in Nederland.

Daar kunnen we als we willen elke ochtend aan meedoen.

Vandaag was een dag aan zee en heb ik het verslag zitten typen in de lunch, na een heerlijk uitgebreid ontbijt. Om drie uur hebben we een pizzapuntje gepakt. We gaan om half zes feestelijk eten. Daarna willen we naar de voorstelling in de theaterzaal die om acht uur begint. Daar krijgen we ook een toespraak van de kapitein volgens mij. We zien het wel straks. Zo meteen dus eerst feestelijk gaan kleden.

Vrijdag 23 juli van Lilooet naar Whistler

We hebben het vandaag rustig aan gedaan. Er was ook niet veel te zien onderweg dus het was een kwestie van doorrijden. Typisch landschap trouwens. Nogal kaal en droog maar wel redelijk hoge bergen. Ineens moesten we stukken op een dirt road (=zandweg) rijden. Zomaar; het is een normale weg, overal asfalt; ineens....zandweg.Het is een highway! Vreemd hoor.

We waren al op tijd in Whistler. Leuke camping. Hier hadden we wel weer langer willen staan. Ik had al gezegd dat ik eerst naar de camping wilde om de was te doen. Die heb ik er dus al vrij vlot in gegooid.

Voor de deur hadden we putting golf. Geen mini- of midgetgolf maar 18 putting greens waar je dus alleen maar moest putten. Geen moeilijke hindernissen maar wel rare bochten en heuveltjes. Leuk gedaan! De jongens hebben gewonnen, alhoewel de ongeoefende meiden het er best goed vanaf brachten. Wel vreselijk gelachen ook.

Het blijft een moeilijk spelletje.

Ondertussen had ik de was al eens van de wasmachine in de droger gestopt. Toen mijn timer afging ben ik met een laken op de fiets gesprongen om de was te halen. Het was een flinke lading, zo’n grote plunjezak, maar ik ben heel over gekomen.

vier uur zijn we naar het centrum van Whistler gewandeld. Hier was het centrum van de ski en snowboard activiteiten van de Olympische spelen. Hier werd Nicolien Sauerbrei Olympisch kampioene. Het is een ontzettend leuk plaatsje met veel activiteiten. Echt jammer dat we niet langer konden blijven. Er kwamen heel veel mountainbikes de berg af donderen. Gaaf!

André zag zichzelf hier ook nog wel eens naar beneden fietsen. Nou ik denk dat ik er dood bij kwam. Er kwamen inderdaad heel veel mannen tussen zeg 25 en 50 naar beneden. Sommigen met zoons en anderen met vrienden. Op een gegeven moment liep er een mannetje van een jaar of 14 tussen met allebei de armen in het verband en zwachtels om knieën en schouders, verband om het hoofd, zielig! Hij liep echt te strompelen.

Afijn wij hebben leuk geshopt. André heeft er (alweer) een horloge bij en Lotte een horloge en een tas. Ik een leuk jurkje en een Canada vest en Gijs een pet. Tess heeft ook een vest, alleen Pim had niets deze keer. Ach die komt ook nog wel aan de beurt.

We waren op zoek naar een restaurant waar ze pizza hadden. Dat was erg lastig want het was erg druk (vrijdagavond, hoogseizoen én mooi weer) maar aan het eind van de boulevard is het gelukt. We hadden mooi zicht op de piste waar nu de mountainbikers naar beneden kwamen en ze hadden lekker eten. Prima dus! Hadden we niet willen missen. Daarna weer terug gewandeld naar de camping.

’s Avonds allemaal even gedoucht zodat dat ’s morgens niet meer hoefde. Spullen vast naar binnen en luiken afgesloten zodat we alleen elektriciteit en water er nog maar af hoefden te halen. Wekker gezet op half zes, oef en het is vakantie!

Uiteindelijk was ik om half vijf al wakker omdat ze weer aan het rangeren waren met treinen. Klaarwakker! Nou maar opgestaan om vijf uur en de boel maar wakker geschud. Ik geloof dat we om half zes reden.

We moesten nog ruim 100 km naar de veerboot in Horseshoe Bay. We reden via Squamisch. Eerlijk gezegd hebben we weinig gezien van de omgeving maar het was een prachige route. We zijn er niet één keer uitgeweest. Vanuit het raam kon ik spectaculaire vergezichten zien. Tegen kwart over zeven waren we bij de veerboot. We knepen hem best omdat we niet meer konden reserveren maar konden zo doorrijden en stonden bijna vooraan in de rij. We hadden wel gezien dat ze én gereserveerde plekken en vrije plekken hadden. We moesten wel wachten tot de veerboot kwam en konden tegen kwart over acht aan boord. Om goed half negen voer de boot uit. Het was een tocht van één uur en veertig minuten. Supermooi. Het ochtendlicht was nog een beetje nevelig en dat leverde prachtige plaatjes op.We hebben de meeste tijd aan dek doorgebracht. De boot is erg groot, er was een restaurant en zelfs een shop aan boord. We zijn even op ontdekkingsreis geweest. Leuk! We hadden wachtend op de boot ons ontbijt al in de camper genuttigd maar hebben er op de boot nog wat scrambles eggs en waffles bijgenomen.

Vanaf Nanimo, waar we aan land kwamen met de pont moesten we nog 175 km rijden. Tjonge wat een afstanden leggen we steeds af zeg. Eerst naar Parksville en vandaar naar de Pacific Ocean waar we nu ook nog zijn. Best een pittig eind gezien het feit dat we er al een halve dag op hadden zitten. In Parksville hebben we nog maar eens boodschappen gedaan en de drankvoorraad weer aangevuld.

De camping is een beetje rommelig. De omgeving leuk en vlak aan zee. Het was behoorlijk fris aan zee. Alle (golf)surfers hadden dan ook wetsuits aan in het water. Ik liep in m’n hemdje maar had best een vest aan willen hebben terwijl het hier op de camping toch echt wel warm is! Affijn aan het strand hebben we het niet zo heel lang vol gehouden dus. Wel hier vlakbij nog even een rondje gereden en bij een leuk vuurtorentje gekeken. Op tijd naar de camping om bij te komen van de vermoeiende dag en op tijd naar bed want we moesten vanmorgen alwéér vroeg ons bed uit.

Zondag 25 juli vrije dag in Tofino/ Ucluelet.

Ucluelet is de plaats waar we nu zitten op de camping en Tofino ligt zo’n 40 km verderop aan dezelfde kustweg. Daartussenin zitten een paar surfstranden en verder niets.

Voor vanmorgen 8 uur was er een bearwatching tour gepland. Daarvoor moesten we ons om 7.30 melden bij het marinecentrum. Wekker dus op 6.15 gezet. Weer geen tijd om te douchen maar dat was gisteren alweer gebeurd. Om tien over zeven reden we denk ik. Maar het was een flink bochtige weg dus was het nog doorkachelen om op tijd te zijn. Gelukkig was het allemaal nog binnen de perken. Zowel onze vertraging als het vertrek daar. De mensen die ook meegingen hadden de papieren (alweer!) allemaal netjes ingevuld, verklaring dat je niets mankeert en zo... Daarna video kijken, halverwege die video kwamen wij dus binnen en moesten we onze papieren invullen. Daarna kregen we allemaal een prachig drijfpak en mochten we nadat we ons daarin gehesen hadden verzamelen bij de pier voor informatie over de route.

Vervolgens naar beneden, naar de drijvende pier. De loopplank was behoorlijk steil. Het was een drijvende pier en het water was erg laag... Daar aan gekomen mochten we plaatsnemen in een Zodiak boot. Een soort rubberboot met goede banken erin en een flinke buitenboordmotor erachter. A.ls je flink vaart voelt het alsof je nauwelijks het water raakt. We moesten eerst een stuk van 20 minuten snelvaren om bij het berengebied te komen. We waren in een heel uitgebreid binnenwatergebied. Heel kalm en erg laag water dus. De eerste baai waar we in voeren werden we al begroet door een beer. Ze scharrelen daar bij laag water op de stenen om krabbetjes en andere kleine schaaldieren te zoeken. Prachtig gezicht. Hij trok zich van ons niets aan en duwde stenen aan de kant of ondersteboven alsof het niets woog.

We voeren een stuk verder en zagen een moederbeer met twee jongen, geweldig!

Wat een leuk gezicht. De jongen probeerden hun moeder na te doen maar hadden wat meer moeite met de stenen. Met z’n tween en met twee poten lukte het nog niet....

Verder zagen we nog Seals (zeehonden) en arenden (van die grote met een witte kop). O ja ook nog dolfijnen, niet zo speels als op Curaçao maar ze waren er wel.

Er kwamen ook grote zeesterren voor die op de rotsen geplakt zaten door laagwater.

Verder was het erg mooi weer en hebben we allemaal een rode neus. De pakken waren lekker warm, want koud was het als we zo hard voeren! Maar ja de zon scheen wel volop op onze hoofden natuurlijk.

’s Middags zijn we op een whalwatching tour geweest. We hadden tussendoor net genoeg tijd om te eten maar het was krap. We moesten ons om half twaalf weer melden op een ander kantoor. Even zoeken maar het lag niet zo heel ver uit elkaar.

Opnieuw hebben we ons in het waterdichte pak gehesen. Deze keer gingen we de open zee op en kregen er handschoenen bij. Je had ons moeten zien. We gingen echt heel erg hard en smakten iedere keer op de golven. Net als met zo’n speedboot. Gaaf!

Uiteindelijk hebben we twee walvissen geizen. Bultruggen.

Er schijnen er nog wel meer rond te zwemmen maar die lieten zich niet zien vandaag. Misschien dat we met de cruise nog meer dieren zien. Het was in ieder geval een fantastische belevenis. Na die tijd nog even het plaatsje doorgelopen en een ijsje gegeten. Daarna terug naar de camping. André heeft daarna nog een uurtje hardgelopen met Gijs als begeleider op de fiets en heeft zojuist na het eten zijn baard weer afgeschoren bij gebrek aan een goedwerkende trimmer. Nou de foto’s heb ik zojuist weer op de computer bekeken en die zien er goed uit. Als we weer internet hebben zal ik de site weer gaan bijwerken.

20 juli Jasper naar Clearwater/ Wells Gray Park

Dinsdag de 20 alweer.

We raken alweer aardig door de dagen heen. We zijn denk ik al op de helft van de tour. We gaan vandaag via Mount Robson. dat is de hoogste berg van de Rockie Mountains, en altijd gehuld in nevelen rond de top. Prachtige berg trouwens, gelukkig hoef ik hem niet te beklimmen want dat schijnt een uitdaging te zijn voor veel mensen. Er was een leuk bezoekerscentrum ingericht aan de snelweg die er langs loopt.

Van hieruit vervolgden we onze weg via Tete Jaune Cache naar Clearwater. Het was een lange nogal saaie weg vergeleken bij voorgaande dagen. De bergen waren minder hoog, de weg was recht en het zonnetje scheen. Tijd voor een pauze anders sukkelden we allemaal in slaap.

Gestopt bij een snel stromend riviertje en lekker brood gegeten en een balspelletje gedaan.

Vervolgens weer verder gereden naar Clearwater dat in het Wells Gray park ligt. Een prachtig park waar je wel drie weken vakantie kunt houden zoveel was er te doen.

Voordat we de camping opzochten even langs de liquor store voor een flesje wijn. De camping was gemakkelijk te vinden en heel erg klein. De paarden liepen voor onze RV (=camper) = recreational vehicel. Dat zeggen de mensen hier allemaal tegen zo'n ding, niemand noemt het "camper". We waren tegen een uur of vijf op de camping dus konden rustig koken en een wijntje drinken voor het eten. was trouwens een hele kleine camping, erg leuk. Overal kom je Nederlanders tegen trouwens. We hebben al een aantal keer dezelde mensen getroffen. We hebben een vuur gemaakt en terwijl Gijs alle marshmellows in z'n eentje roosterde en opat zaten de andere drie een filmpje te kijken in de camper op de bank.

Heerlijk, wel hoorden we dat ze hier een huisbeer hadden. In het stuk bos om de camping huisde al een poosje dezelfde beer. We hoorden de honden in de buurt om de beurt aanslaan, ik zag de beer in gedachten steeds heen en weer rennen, zulke helden blijken het namelijk niet te zijn. Als je kletst of fluit kiezen ze gauw een andere weg. Ze gaan de confrontatie niet aan. Scheelt weer.

Woensdag 21 was voor onze een rustdag/vrije dag op deze camping. We besloten een kano tochtje te gaan maken. Niet voordat ik tot de conclusie kwam dat ik mijn trouwring ben kwijtgeraakt : ( Ergens in de loop van de ochtend (denk ik). Ik weet bijna zeker waar ik hem nog wel had. We hebben alles afgezocht maar niets meer gevonden. Mooi is dat, eerst voor het 12.5 jarig huwelijk eentje kwijt en nu kort voor het 25 jarig jubileum wéér een....

Wie weet komt ie nog uit één of ander hoekje van de camper tevoorschijn straks met opruimen.

We hebben op de camping ook ons adres achtergelaten, mocht ie nog gevonden worden.

Na enig oponthoud zijn we om 13.00 uur begonnen met kanoën. Na uiteraard een uitgebreide instructie en routebeschrijving. We waren tegen 17.00 uur weer terug bij de verhuur. We hebben dus een behoorlijk eind gevaren, we schatten zelf zo'n 5 km.Tjonge ik had geen armen meer over op het laatst. Best pittig. We hadden eten en drinken mee en zwemvestjes aan. We voeren met twee kano's en zijn onderweg wel van samenstelling gewisseld. In principe moest de zwaartse persoon achterin om de kano van voren iets uit het water te tillen en om te sturen.

We hebben op vier strandjes gepauzeerd en Pim is onderweg twee keer uit de kano in het ijskoude water gesprongen om af te koelen en om buitenboordmotor te spelen, brrrr koud!

Lotte heeft ook nog eventjes gezwommen en toen Gijs wilde duiken schoot hij van een boomstam, beschadigde zijn been en gaf zijn poging toen maar op.

Het was prachtig weer maar ineens begon het gigantisch te regenen. Zo goed en zo kwaad als het ging stonden we onder een paar bomen te schuilen. De bui verdween ook redelijk snel en daarna zijn we aan de terugweg begonnen. Het is reuze vermoeiend en het scheelt weer een dagje sportschool, maar leuk was het!

We leverden de spullen in bij de verhuur en dronken er nog een kop koffie, voor de kids iets fris. We namen er twee stukken cranberriecake met ijs bij...Lekker! Ze wilden me helaas het recept niet geven. Het was geheim van hun Oostenrijkse oma. Mmmm moet ik daar maar eens rond gaan vragen straks. O ja we kregen bericht dat ons huis officieel voor het eerst verhuurd is in januari. Chaletplus feliciteerde ons met de eerste verhuur! Leuk!

We waren om kwart voor zeven terug op de camping. We hadden in het restaurant van de camping gereserveerd voor zeven uur. Mmmm tja dat gingen we niet redden, dat hebben we dus een uur verzet. Iedereen lekker fris gedoucht aan tafel voor een overheerlijke maaltijd. Ik had zelf zalm bereid op een cederhouten plankje volgens traditioneel recept (ja alweer!) Lekker! Met aardappeltjes in de schil en olie met kruiden. Met verse broccoli en worteltjes.

Als toetje hadden ze verschillende soorten taarten (ja ook alweer, goed dat ik drie uur had gekanood). En ik ging dapper als ik was voor de worteltjes taart, ja ik weet het; vies hé... Maar hij was echt héél erg lekker, worteltjes heb ik er niet echt uit kunnen halen.

Affijn tijdens de maaltijd besloten dat Pim en André de volgende ochtend zouden gaan golfen en de andere vier een bosrit op een paard zouden maken. Nadat we nog even buiten gingen zitten, de kids gingen naar bed begon het te spetteren.

Donderdag 22 juli van Clearwater naar Lilloet.

De volgende ochtend kwamen er telkens weer buien over. We hebben de uitstapjes dus maar afgezegd, anders hadden zij het wel gedaan zeiden ze en we zijn boodschappen gaan doen in Clearwater en vervolgens gaan rijden naar Lilloet waar we nu zijn aangekomen.

Onderweg kwamen we er achter dat we allang hadden moeten reserveren voor de veerboot voor de oversteek die we zaterdag gaan maken naar Vancouver Island. Mmmm probleempje want de reserveringen zijn vol. Enige manier om mee te komen is om daar zaterdag op tijd te gaan staan en in de rij aan te sluiten en dan te wachten tot we aan de beurt zijn.

Nou ja dat zien we dan zaterdag wel weer.

De dag ging vandaag dus snel om, met telefoontjes, 300 km rijden en een bezoek aan de shopping mall waar de meiden nog een leuk vest (Lotte) en een jurkje (Tess) scoorden. Ook nog wat leuke haaraccessoires gevonden.

We waren om zeven uur op de camping en de jongens gingen gelijk basketballen en volleyballen. Ik heb snel macaroni gemaakt zodat we toch nog een beetje een redelijke tijd aan tafel konden. En nu is het half twaalf en wil ik naar mijn bed. De foto's plaats ik dan de volgende keer wel weer, dat downloaden duurt altijd even en daar heb ik nu geen zin meer in. Voor jullie is het inmiddels half negen in de ochtend, goedemorgen dus! Ik ga lekker slapen...

17 juli van Banff naar David Thomson.

O wat erg, we zien zoveel en doen zoveel indrukken op dat ik nu na drie dagen al niet meer weet wat we zaterdag ook al weer gedaan hebben.Het was in ieder geval een reis van 180 km. We moesten eerst terug naar Lake Louise.Dat werd een beetje spannend want we waren vergeten de tank vol te gooien. Onderweg zagen we eindelijk een bordje met Gas, was het echt zo’n benzinestation uit de film. Jammer dat we niet bijdehand genoeg waren om er een foto van te maken. Er hing namelijk een bordje op; Out off gas! Lachen. Uitendelijk hebben we het wel gered tot Lake Louise en daar konden we er voor 100 dollaar ingooien, dan is ie nog niet vol maar veel tankstations hebben een maximum hoeveelheid van uitgifte van benzine.

Affijn vervolgens reden we naar Satkatchewan crossing dat was zo’n 80 km.Daar gingen we weg no. 93 op. Dat is de Icefields Parkway, zo’n beetje de allermooiste autoroute ter wereld. Werkelijk prachtig tussen de hoge bergen met de blauwe meren en de gletsjers.

Vandaag zagen we onderweg ook onze eerste beer. Gelijk weer een gigantische file natuurlijk, alles staat stil langs de kant van de weg want iedereen wil natuurlijk foto’s maken en filmen. Hoe vaak zie je nou een beer in het echt?

Op een van de croosings naar Lake Abraham moesten we afslaan om de overnachtingscamping te zoeken. Na een uurtje hadden we zoiets van Mmmm dit duurt wel heel erg lang.

het volgende plaatsje toch maar eens gaan vragen, bleek dat we al 30 km te ver gereden waren. Ach afstanden zegt hier niets en we waren ruim op tijd om het eten nog te koken. Jammer was dat ik de was daar niet heb gedaan. Ik had gedacht dat de camping waar we nu staan wel een laundry zou hebben maar helaas dat bleek niet zo te zijn.

Het was wel een leuke camping en we mochten er een vuurtje stoken dus de jongens waren helemaal in hun hum. Ik was al de hele dag een beetje rillerig, alsof ik een beetje koorts had en ben dus vroeg m’n bed ingedoken en heb heerlijk geslapen.

18 juli van David Thompson naar Jasper.

Het tweede deel van de Icefields Parkway. Nog altijd is het prachtig weer trouwens. Lekker in een t-shirtje en een driekwart broek, niet te warm gelukkig. We reden naar de Columbia Icefields, de grootste gletsjer van Amerika. Daar zijn we met een grote Icemobiel de gletsjer

opgereden. Wel een fleece vestje aan natuurlijk! Het was er een graad of 15 en erg mild volgens de gids. Normaal was de wind die van de gletsjer afkwam veel kouder. Wel bijzonder om op een 300 meter dikke laag ijs te staan. Verder zijn we nog uitgestapt bij de Sunwapta Falls de Athabasca Falls. Het klinkt een beetje blasé maar op een gegeven moment hadden de kinderen echt zoiets van alwéér een waterval?

ze zijn allemaal even prachtig en indrukwekkend. Op weg naar Jasper trokken de donkere wolken zich samen rondom de bergen. Op het eind van de rit ging het regen helaas.

De camping was erg makkelijk te vinden, we moesten alleen achteraansluiten in de rij. We arriveerden dus op de verkeerde tijd, helaas! Iedereen zocht een stekkie en gelukkig hadden we gereserveerde plaatsen want alles was vol! Het is een mooie camping en we hebben een full hook up. Dat betekent dat we water en stroom uit een paal hebben en dat we de grey en black water tank kunnen legen op de plaats. Dat is ook wel nodig, vaak is degene die ’s morgens als laatste doucht (de jongens douchen ’s avonds) aan de beurt en is de sewer tank vol. We moeten dan eerst de black water (van de wc) legen en daarna om de slang door te spoelen de grijze met douche en afwaswater.

Affijn de rest van de avond zaten we binnen en ik had nog steeds de rillingen dus lag ik er al vroeg in. “s Nachts om vier uur heb ik een paracetamol genomen en anderhalf uur later werd ik badend in het zweet wakker. Ik heb dus wel iets onder de leden maar wat?

19 Juli Hoera Gijs Jarig!

We moesten vroeg op dus de wekker om zeven uur gezet. Lotte had gisteren de camper versierd met ballonnen en een sliert happy birthday letters.Op het grote bed werden de cadeautjes uitgepakt, hoewel hij het grote cadeau natuurlijk al gehad had (de camera). Hij kreeg nog een klein bestuurbaar helicoptertje, een setje jongleerballen voor kleine handen en een vangspel wat we al goed hebben uitgeprobeerd vandaag.

Om tien uur moesten we bij Maligne Lake zijn voor een toertocht van anderhalf uur over het meer. Dat was een leuke ervaring, het was helaas nog niet helder maar er hingen mooie wolkenslierten om de bergen. We gingen in een soort Amsterdamse rondvaartboot, hij ging wel wat sneller dan een rondvaartboot, lag ook niet zo diep in het water trouwens. Tjonge de voorsteven kwam echt uit het water, het was bijna een speedboot. We hebben dus een behoorlijk stuk van het 22 km lange meer gezien, alleen het laatste stuk was verboden gebied. Het spirit Island lag wel een stuk op weg naar het eind. We mochten er daar even uit om wat foto’s te maken en een rondje te lopen. Na een minuut of tien was het weer verzamelen en weer varen. Toen de gids een persoonlijk praatje kwam maken

vertelde ik dat Gijs z’n verjaardag vandaag vierde. Hij mocht gelijk de boot gaan besturen. Aan z’n stralende snoet kun je op de foto’s zien hoe leuk hij het vond. Lotte zei achteraf dat ze het best eng vond, maar de gids stond ernaast dus kon er niets gebeuren.

We zijn in ieder geval weer veilig aangekomen. Bij het restaurant daar bleek dat we allemaal best trek hadden in iets lekkers en dus zaten we om half twaalf al achter een BBQ burger met een cola, hoe Canadees (of Amerikaans zo je wilt) wil je het hebben. De cola ging per fles. We gingen binnen zitten eten, toen bleek dat André de “jar mug” (=fooienpot) op het blad had gezet om dienst te doen als beker. Die stond naast de gewone plastic bekers. Lachen! Gelukkig kon de kok er ook wel om lachen. Die beker zag er niet uit, hartstikke vies, die pak je toch niet!

Op de terugweg zagen we nog enkele herten lopen langs de kant van de weg. Geen foto’s meer gemaakt deze keer geloof ik.

Teruggekomen in Jasper zijn we iendelijk maar eens op zoek gegaan naar een laundry. Ben even bij een hotel binnen gaan vragen. Ze zijn hier allemaal even vriendelijk en behulpzaam. Mochten we wel gebruik maken van hun laundryroom! Nou de flinke was maar snel opgehaald dus en aangezet. Voor twee dollar deed ie de witte was in 40 minuten. Mmmm de mijne doet er thuis meer dan anderhalf uur over! De droger had een uur en drie dollar nodig na die tijd. Wij zijn ondertussen een beetje souvenirwinkels in en uit gelopen, tjonge ze zitten hier bijna naast elkaar volgens mij. Ze krijgen het dan ook nog voor elkaar om andere dingen te verkopen dan de buren. We hadden na het booravontuur al magneetjes gekocht voor oma dus daar hoefden we niet meer naar te zoeken alhoewel je altijd nog leuker tegenkomt natuurlijk.

Terwijl de was draaide hebben we ook nog even inkopen voor het eten gedaan. Er zat een tamelijk grote goed voor zien supermarkt aan de hoofdstraat. Gijs wilde op z’n verjaardag graag BBQ en dus daar hebben we voor gezorgd!

Ergens in de middag reden we terug naar de camping, André parkeerde de camper en ik had net de blokken klaargelegd zodat we de camper gelijk konden zetten toen Tess gilde Beer! Er loopt een beer op de camping! En ja hoor op z’n dooie gemakkie sjokte de beer op zo’n vijftig meter van ons vandaan de camping over. Hij keek niet op of om. We riepen en Pim floot nog naar mensen die het niet in de gaten hadden en waarbij de beer vlak langs de caravan liep. Lachen, André vloog er met de videocamera achteraan maar de beer liep gewoon door. Ben benieuwd of hij straks goed te zien is op de film. Daarna hebben we rustig taart gegeten voor Gijs z'n verjaardag.

We staken de BBQ aan en Gijs was de grillmeister. Hij deed dat uitstekend! Leuk om te zien. Hij rende heen en weer tussen balspel, bal en helicoptertje dat telkens vier minuten vliegt na een half uur oplaadtijd. We twijfelden of we nog voor de minihamburgers moesten gaan. Alleen Lotte en Gijs wilden er nog wel wat. Gijs heeft er vier opgelgt maar die zijn noiit goed gaar geworden. Het begon helaas weer te spetteren. We waren dus verplicht om binnen te gaan zitten, niet zo heel erg maar wel jammer. Tess kroop vandaag al vroeg onder de wol, ze heeft waarschijnlijk hetzelde virus onder de leden als waar ik last van had. Gelukkig heeft ze goed geslapen en was ze vanmorgen weer kiplekker.

Rondom Banff

Nou daar ben ik weer. Vandaag is het vrijdag de 16^e. We zijn gisteren al aangekomen op de camping waar we nu op staan in Banff. Niet zo’n hele leuke camping overigens. We staan wel midden tussen de bergen in een National park maar het zijn ongezellige plekken en voor de jongens is er weinig te beleven.

Wasmachines hebben ze ook al niet dus heb ik net al een paar handdoeken op de hand gewassen omdat het een beetje krap is en we volgens mij op de volgende camping ook niet kunnen wassen.

De raft tour gisteren was erg leuk. We hadden graag de hele tour gedaan maar de jongens waren nog te jong, die mochten alleen het ochtendprogramma meedoen..

We moesten ons om 9 uur melden bij de raftorganisatie om 7th street. Mmm even heen en weer gereden maar het was in een woonwijk en het zag er niet naar uit dat we daar iets zouden vinden, dus maar even gebeld.

We bevonden ons op 7th street north bleek toen en we moesten op south zijn! Tja dat moet je maar weten dan. Gelukkig waren we er nog ruim op tijd. We moesten wachten tot de andere mensen gearriveerd waren (nog 6) en kregen toen een korte uitleg over hoe de dag zou verlopen, de kleding en de veiligheidsvoorschriften. We moesten natuurlijk ook nog een papiertje ondertekenen dat we de risico’s kenden en ermee akkoord waren. Toen dat alles oké was mochten we een wetsuit in ontvangstnemend. Daaroverheen een fleece en een waterdicht jasje. De fleece en het jasje hebben André, Tess en ik uiteindelijk achtergelaten in de bus, het was 27 graden!

Met een oude schoolbus werden we vervoerd naar het startpunt op de rivier een kleine 20 minuten rijden verderop. Daar aangekomen kregen we een helm en een zwemvest overhandigddat we strak aan moesten snoeren (daar zouden ze ons aan vasthouden mochten we onverhoopt in de rivier donderen). We kregen ook nog een instructie over wat we moesten doen als we in het water raakten, daarbij te ver van de boot af raakten of onder de boot terechtkwamen. Brrr je zou bijna niet meer gaan.

Toen kon eindelijk de tour beginnen. Lekker kabbelend gingen we de rivier af ondertussen genietend van de prachtige natuur en het feit dat je echt bijna niemand ziet onderweg. Af en toe moesten we even peddelen om weer op het goede spoor te komen, maar het was echt een scenic route. Halverwege werden we naar de oever gestuurd en mochten we uitstappen. Er was een watervalletje wat we helemaal gingen beklimmen. Het laatste stukje hebben Gijs en ik laten zitten, daar waren z’n benen iets tekort voor.

Het tweede stuk van de ochtend werd het ietsie meer white water en hupsden we wat meer in de boot. Op een gegen moment waarschuwde hij dat er een rough stukje zou komen en dat we ons vast moesten houden. Nou de boot klapte inderdaad flink dubbel en mijn neus kwam met een flinke krak op Gijs z’n helm terecht, auw! Het klonk alsof m'n neus brak zo hard landde ik.Het bloedde gelijk maar niet uit de onderkant, ik bleek een klein sneetje opgelopen te hebben, viel gelukkig reuze mee, alhoewel het nu wel wat rood is. De rest van de tocht bleef ik koelen met het koude water (3 a 4 graden, tien uur eerder was het nog sneeuw of ijs op de gletsjer). Al snel kwamen we aan op de lunchplaats en gingen we genieten van een lekkere steak BBQ met wat groent, fruit, kaas en cookies (mmm chocolatechips and almond). Na de lunch werd er een hele grote groep met de bus gebracht. Die mensen gingen alleen het ruwe deel meedoen en wij werden met de bus weer terug gebracht. O ja we hebben ook nog een leuke fotoreportage gekocht, er was een fotograaf die onderweg ergens stond om foto’s te maken. Ik zal er één bijvoegen. We krijgen ook nog een filmpje maar dat ging niet goed met branden dus dat wordt nog nagestuurd.

Het was een uur of twee toen we onze reis gingen vervolgen naar Banff. Onze eerste stop was bij een naturel bridge. Wel erg leuk om te zien maar het heeft niet veel indruk gemaakt, Tess en ik wisten allebei niet meer waar we het eerste gestopt waren vanavond. De volgende stop hebben we gekeken hoe de treinen nu veiliger over de bergen gaan, in vergelijking met vroeger. Daar hebben ze een soort van 8 vormige tunnels voor uitgehakt in de bergen zodat ze niet meer zo steil omhoog (of; vooral omlaag) hoeven. Op het moment dat we daar waren zagen we nog net de achterste wagon van een trein de tunnel inrijden terwijl het voorste gedeelte er al weer uit was. Onvoorstelbaar die lengte van de treinen hier.

gingen we via Lake Louise (een heel hoog gelegen meer waar de gletsjers bijna inhangen) naar Banff. Het grootste deel van het jaar is dit meer bevroren. Er waren mensen op aan het kanoen en het was er verschrikkelijk druk (allemaal toeristen). Ja, ik weet het wij waren er ook als toerist, maar ik word daar een beetje kriegel van. De japanners verdringen zich om foto’s van elkaar te maken en op het beeldschermpje van de camera te kijken en te roepen hoe mooi het er is......Brrrrr.

Na enig zoeken bereikten we om een uur of zeven de camping. Zoals ik hierboven al beschreef. Er was een prachtige dubbele regenboog te zien toen we op de camping aankwamen.We zagen een auto van Boston Pizza over de camping scheuren en ik had ’s morgens al gezegd dat ik ’s avonds pizza wilde eten. Mmm, we waren niet snel genoeg om het telefoonnummer op te schrijven. Lotte en Gijs zijn naar de receptie gefietst en daar hebben ze het nummer opgezocht. Er liggen hier nog een boel mogelijkheden voor die pizzarestaurants volgens mij. Met het telefoonnummer hebben we een grote margaritha (cheese en tomatoos) en een funghi (champions zo vertaalde Lotte heel bijdehand). Ze waren er met 20 minuten en het smaakte lekker.

Door alle belevenissen en inspanningen waren we behoorlijk munt en lagen op tijd in ons bed. Gelukkig konden we vanmorgen lekker blijven liggen, we hoefden nergens op een bepaalde tijd te zijn en hadden geen vastomlijnde plannen. We zijn uiteindelijk na een american breakfast vertrokken naar een kloof met een waterval. De Johnston Falls. De lower falls lagen op 1,5 km, de higher falls op 3 en dan had je nog de inkpot die was een kilometer of 6.

Toen Pim vanmorgen hoorde dat we gingen wandelen ging hij direct in de contramine en hij heeft werkelijk de hele weg met een sjaggie hoofd achter ons aangelopen. Ook Tess zag er na de Higher falls het nut niet meer van in dus na een nog een kilometer of zo ben ik met Tess en Pim weer naar beneden gelopen. Tjonge wat een eind hadden we die berg al opgesjokt! Het waren erg mooi watervallen hoor daar niet van. Achteraf hebben wij 8 km gelopen en André, Lotte en Gijs een stuk of 12!

Terug beneden hebben de kids een ijsje en ik een french vanilla coffee genomen. Die was erg zoet maar wel lekker. Terug in de camper zijn we weer lekker in ons boek gedoken maar het duurde nog wel een uur voordat de anderen terug waren.

Uiteindelijk reden we daar om half vijf weer weg, via de oude weg; de Bow valley higway reden we terug naar Banff. Onderweg was er opnieuw een verkeersopstopping vanwege herten vlak langs de weg. Die hadden we gisteren ook al gezien, toen zijn we even gestopt om foto’s te maken. Vanmorgen stonden er ineens vier en liet iemand die voor ons reed z’n auto zo plompverloren midden op de weg staan en ging foto’s maken. Alleen op de wereld of zo... tjonge wat onfatsoenlijk. André heeft er wel wat van gezegd.

We moesten nog wat eten halen en vonden na enig zoeken weer een safeway supermarkt, DRUK! Dat was ook echt niet normaal zoveel mensen er daar rondliepen. Het was wel een luxe supermarkt maar hij was ook bommetje vol. We hebben ons karretje maar volgeladen en zijn er vlug vantussen gegaan. André heeft nog even bier en wijn gehaald, dus als het goed is kunnen we het weer een paar dagen uithouden.

Het begint hier nu weer flink af te koelen, ondanks mijn fleece-vest heb ik nu wel de bibbers in mijn babbbers zoals Lotte dat zo leuk zegt. Ik ga m’n verhaaltje opslaan in Word want bereik heb ik nog steeds niet. Hopelijk kan ik het morgen plaatsten.

Nou het verhaal is gecorrigeerd en opgeslagen maar het gaat niet helemaal goed met de internet verbinding hier. De foto's volgen waarschijnlijk later.

van Revelstoke naar Golden

Na opnieuw een nogal grijze start vanmorgen werd het in de loop van de dag prachtig weer. Zonnig met hier en daar een witte stapelwolk en een heerlijk aangename temperatuur van een graadje of 25.

Tijdens het ontbijt leek het daar nog helemaal niet op. André ging hardlopen met Gijs op de fiets als begeleider mee. Ze hebben een stuk of vier wegen vanaf de camping geprobeerd maar allemaal liepen ze dood op de highway of op de railway. Na een uurtje waren ze gedesillusioneerd terug. André vond het voor een camping maar belachelijk dat het zo ingesloten lag. Tja alle campings zijn hier zo'n beetje ontworpen voor doorreizigers dus dat zal ze een zorg zijn dat er één keer per week (maand?) iemand last heeft van niet kunnen hardlopen. André en Gijs hebben hun beweging in ieder geval gehad nu.

Op zo'n camping breekt iedereen bijna gelijk op 's morgens. We waren vandaag aan de late kant maar met een kleine 150 km voor de boeg was dat absoluut niet erg. Om de beurt rijden de campers of auto's met campertrailer (heet dat zo?) het terrein weer af. We zijn nog niet dezelfde mensen op de camping tegengekomen (wel op de trails) maar dat zal ongetwijfeld ook nog gebeuren.

De eerste stop was bij een trail (=wandelpad) helemaal van houten planken en een meter boven de grond of merendeels water in dit geval. We zouden er bijzondere kikkers en vogels moeten kunnen zien maar die hebben we niet aangetroffen. Helaas.

Een paar kilometer verderop maakten we een wandeling langs Giant ceders. Bomen die er al stonden voor Columbus Amerika ontdekte. Da's aardig oud dunkt me. Ook deze trail liep helemaal over houten planken en trappen omhoog tegen een helling op.

We reden verder over de Rogers pas en gingen dus gestaag omhoog. We kwamen het bezoekerscentrum tegen en hebben even rondgekeken in de winkel en we hebben een stuk van een film over beren gezien. Toen we terugkwamen bij de camper hebben we brood uit de diepvries gelegd en zijn naar een leuke picknickplek gereden.

Dat bleek Beaver creek te zijn. Een parkeerplaats aan de snel stromende rivier met picknicktafels en een heleboel squirrels die aan het wachten waren op onze etensrestjes.

Leuke beestjes, ze lijken wel een beetje op stokstaartjes als ze op de uitkijk staan.

We hebben zo'n beetje de inhoud van de koelkast verplaatst naar de picknicktafel en daar in het zonnetje genoten van een hele bijzondere lunchplek.

Na een uurtje hebben we weer ingepakt en zijn we verder gereden naar Golden. We kwamen steeds meer in de ban van de Rockies. Erg imposant en echt rotsige bergen. Indrukwekkend!

Onderweg zien we trouwens steeds meer campers. Allemaal met hetzelfde doel waarschijnlijk, vakantievieren in een prachtig stuk van de wereld. Aan het eind van de reis gingen we opnieuw door een tijdzone. Het verschil met Nederland is nu nog 8 uur. De camping was redelijk snel gevonden en we waren even erg teleurgesteld over de ligging. we dachten dat we een plaats langs de straat zouden hebben. Dat viel enorm mee. We staan wel dicht bij een straat maar daar komt geen verkeer langs. We staan met de kont van de camper tegen een snelstromende rivier aan. Aan de overkant van de rivier ligt de Transcanadian railway weer en daarover gaan goederentreinen met twee locomotieven en minstens 109 wagons met dubbele containers er op. De laatste trein rond een uur of acht vanavond ging rangeren en reed constant heen en weer en wisselde met de locomotieven. De machinist groette de mensen op de camping met een flinke toeoeoet.... Achter de treinrails rijst een grote wand van een soort kalk bijna recht omhoog tot een meter of veertig denk ik. Daarbovenop staan allemaal sparren. Schuin aan de overkant zagen we daar berggeiten met enorme hoorns lopen. Wat een grote beesten!

Over de rivier kwamen nog een aantal rubberen raftboten teruggevaren van hun avontuur.

Morgen gaan we ook een voorzichtige poging tot raften doen. Omdat de jongens nog geen 14 zijn en niet al te zwaar mogen ze nog niet aan het heftige raften meedoen. We gaan dus een verkennende raft doen morgenvroeg. Een soort scenic tour op het snelstromende water.

O, er komt net weer een trein aan. Pim maakt een gebaar van trek eens aan je toeter en de machinist geeft hier gehoor aan en begint te toeteren en te zwaaien, leuk!

Maar goed morgen om negen uur verzamelen, om tien uur in de boot voor een leuke ochtend op het water. Als afsluiting hebben we dan een BBQ aan de rand van het meer.

We hebben net ook al gebarbecued maar dat mag de pret niet drukken. Ondanks worst, hamburger en spareribs zitten de jongens al weer marshmallows te roosteren boven het kampvuur.

Na het raften vertrekken we dan naar Banff, dat ligt in het National park en daar bijven we twee nachten staan. Ik weet trouwens niet of we daar internet hebben of telefoonverbinding. Het kan dus zijn dat jullie even niets van ons horen!