Vrijdag 23 juli van Lilooet naar Whistler

We hebben het vandaag rustig aan gedaan. Er was ook niet veel te zien onderweg dus het was een kwestie van doorrijden. Typisch landschap trouwens. Nogal kaal en droog maar wel redelijk hoge bergen. Ineens moesten we stukken op een dirt road (=zandweg) rijden. Zomaar; het is een normale weg, overal asfalt; ineens....zandweg.Het is een highway! Vreemd hoor.

We waren al op tijd in Whistler. Leuke camping. Hier hadden we wel weer langer willen staan. Ik had al gezegd dat ik eerst naar de camping wilde om de was te doen. Die heb ik er dus al vrij vlot in gegooid.

Voor de deur hadden we putting golf. Geen mini- of midgetgolf maar 18 putting greens waar je dus alleen maar moest putten. Geen moeilijke hindernissen maar wel rare bochten en heuveltjes. Leuk gedaan! De jongens hebben gewonnen, alhoewel de ongeoefende meiden het er best goed vanaf brachten. Wel vreselijk gelachen ook.

Het blijft een moeilijk spelletje.

Ondertussen had ik de was al eens van de wasmachine in de droger gestopt. Toen mijn timer afging ben ik met een laken op de fiets gesprongen om de was te halen. Het was een flinke lading, zo’n grote plunjezak, maar ik ben heel over gekomen.

vier uur zijn we naar het centrum van Whistler gewandeld. Hier was het centrum van de ski en snowboard activiteiten van de Olympische spelen. Hier werd Nicolien Sauerbrei Olympisch kampioene. Het is een ontzettend leuk plaatsje met veel activiteiten. Echt jammer dat we niet langer konden blijven. Er kwamen heel veel mountainbikes de berg af donderen. Gaaf!

André zag zichzelf hier ook nog wel eens naar beneden fietsen. Nou ik denk dat ik er dood bij kwam. Er kwamen inderdaad heel veel mannen tussen zeg 25 en 50 naar beneden. Sommigen met zoons en anderen met vrienden. Op een gegeven moment liep er een mannetje van een jaar of 14 tussen met allebei de armen in het verband en zwachtels om knieën en schouders, verband om het hoofd, zielig! Hij liep echt te strompelen.

Afijn wij hebben leuk geshopt. André heeft er (alweer) een horloge bij en Lotte een horloge en een tas. Ik een leuk jurkje en een Canada vest en Gijs een pet. Tess heeft ook een vest, alleen Pim had niets deze keer. Ach die komt ook nog wel aan de beurt.

We waren op zoek naar een restaurant waar ze pizza hadden. Dat was erg lastig want het was erg druk (vrijdagavond, hoogseizoen én mooi weer) maar aan het eind van de boulevard is het gelukt. We hadden mooi zicht op de piste waar nu de mountainbikers naar beneden kwamen en ze hadden lekker eten. Prima dus! Hadden we niet willen missen. Daarna weer terug gewandeld naar de camping.

’s Avonds allemaal even gedoucht zodat dat ’s morgens niet meer hoefde. Spullen vast naar binnen en luiken afgesloten zodat we alleen elektriciteit en water er nog maar af hoefden te halen. Wekker gezet op half zes, oef en het is vakantie!

Uiteindelijk was ik om half vijf al wakker omdat ze weer aan het rangeren waren met treinen. Klaarwakker! Nou maar opgestaan om vijf uur en de boel maar wakker geschud. Ik geloof dat we om half zes reden.

We moesten nog ruim 100 km naar de veerboot in Horseshoe Bay. We reden via Squamisch. Eerlijk gezegd hebben we weinig gezien van de omgeving maar het was een prachige route. We zijn er niet één keer uitgeweest. Vanuit het raam kon ik spectaculaire vergezichten zien. Tegen kwart over zeven waren we bij de veerboot. We knepen hem best omdat we niet meer konden reserveren maar konden zo doorrijden en stonden bijna vooraan in de rij. We hadden wel gezien dat ze én gereserveerde plekken en vrije plekken hadden. We moesten wel wachten tot de veerboot kwam en konden tegen kwart over acht aan boord. Om goed half negen voer de boot uit. Het was een tocht van één uur en veertig minuten. Supermooi. Het ochtendlicht was nog een beetje nevelig en dat leverde prachtige plaatjes op.We hebben de meeste tijd aan dek doorgebracht. De boot is erg groot, er was een restaurant en zelfs een shop aan boord. We zijn even op ontdekkingsreis geweest. Leuk! We hadden wachtend op de boot ons ontbijt al in de camper genuttigd maar hebben er op de boot nog wat scrambles eggs en waffles bijgenomen.

Vanaf Nanimo, waar we aan land kwamen met de pont moesten we nog 175 km rijden. Tjonge wat een afstanden leggen we steeds af zeg. Eerst naar Parksville en vandaar naar de Pacific Ocean waar we nu ook nog zijn. Best een pittig eind gezien het feit dat we er al een halve dag op hadden zitten. In Parksville hebben we nog maar eens boodschappen gedaan en de drankvoorraad weer aangevuld.

De camping is een beetje rommelig. De omgeving leuk en vlak aan zee. Het was behoorlijk fris aan zee. Alle (golf)surfers hadden dan ook wetsuits aan in het water. Ik liep in m’n hemdje maar had best een vest aan willen hebben terwijl het hier op de camping toch echt wel warm is! Affijn aan het strand hebben we het niet zo heel lang vol gehouden dus. Wel hier vlakbij nog even een rondje gereden en bij een leuk vuurtorentje gekeken. Op tijd naar de camping om bij te komen van de vermoeiende dag en op tijd naar bed want we moesten vanmorgen alwéér vroeg ons bed uit.

Zondag 25 juli vrije dag in Tofino/ Ucluelet.

Ucluelet is de plaats waar we nu zitten op de camping en Tofino ligt zo’n 40 km verderop aan dezelfde kustweg. Daartussenin zitten een paar surfstranden en verder niets.

Voor vanmorgen 8 uur was er een bearwatching tour gepland. Daarvoor moesten we ons om 7.30 melden bij het marinecentrum. Wekker dus op 6.15 gezet. Weer geen tijd om te douchen maar dat was gisteren alweer gebeurd. Om tien over zeven reden we denk ik. Maar het was een flink bochtige weg dus was het nog doorkachelen om op tijd te zijn. Gelukkig was het allemaal nog binnen de perken. Zowel onze vertraging als het vertrek daar. De mensen die ook meegingen hadden de papieren (alweer!) allemaal netjes ingevuld, verklaring dat je niets mankeert en zo... Daarna video kijken, halverwege die video kwamen wij dus binnen en moesten we onze papieren invullen. Daarna kregen we allemaal een prachig drijfpak en mochten we nadat we ons daarin gehesen hadden verzamelen bij de pier voor informatie over de route.

Vervolgens naar beneden, naar de drijvende pier. De loopplank was behoorlijk steil. Het was een drijvende pier en het water was erg laag... Daar aan gekomen mochten we plaatsnemen in een Zodiak boot. Een soort rubberboot met goede banken erin en een flinke buitenboordmotor erachter. A.ls je flink vaart voelt het alsof je nauwelijks het water raakt. We moesten eerst een stuk van 20 minuten snelvaren om bij het berengebied te komen. We waren in een heel uitgebreid binnenwatergebied. Heel kalm en erg laag water dus. De eerste baai waar we in voeren werden we al begroet door een beer. Ze scharrelen daar bij laag water op de stenen om krabbetjes en andere kleine schaaldieren te zoeken. Prachtig gezicht. Hij trok zich van ons niets aan en duwde stenen aan de kant of ondersteboven alsof het niets woog.

We voeren een stuk verder en zagen een moederbeer met twee jongen, geweldig!

Wat een leuk gezicht. De jongen probeerden hun moeder na te doen maar hadden wat meer moeite met de stenen. Met z’n tween en met twee poten lukte het nog niet....

Verder zagen we nog Seals (zeehonden) en arenden (van die grote met een witte kop). O ja ook nog dolfijnen, niet zo speels als op Curaçao maar ze waren er wel.

Er kwamen ook grote zeesterren voor die op de rotsen geplakt zaten door laagwater.

Verder was het erg mooi weer en hebben we allemaal een rode neus. De pakken waren lekker warm, want koud was het als we zo hard voeren! Maar ja de zon scheen wel volop op onze hoofden natuurlijk.

’s Middags zijn we op een whalwatching tour geweest. We hadden tussendoor net genoeg tijd om te eten maar het was krap. We moesten ons om half twaalf weer melden op een ander kantoor. Even zoeken maar het lag niet zo heel ver uit elkaar.

Opnieuw hebben we ons in het waterdichte pak gehesen. Deze keer gingen we de open zee op en kregen er handschoenen bij. Je had ons moeten zien. We gingen echt heel erg hard en smakten iedere keer op de golven. Net als met zo’n speedboot. Gaaf!

Uiteindelijk hebben we twee walvissen geizen. Bultruggen.

Er schijnen er nog wel meer rond te zwemmen maar die lieten zich niet zien vandaag. Misschien dat we met de cruise nog meer dieren zien. Het was in ieder geval een fantastische belevenis. Na die tijd nog even het plaatsje doorgelopen en een ijsje gegeten. Daarna terug naar de camping. André heeft daarna nog een uurtje hardgelopen met Gijs als begeleider op de fiets en heeft zojuist na het eten zijn baard weer afgeschoren bij gebrek aan een goedwerkende trimmer. Nou de foto’s heb ik zojuist weer op de computer bekeken en die zien er goed uit. Als we weer internet hebben zal ik de site weer gaan bijwerken.