Vrijdag 23 juli van Lilooet naar Whistler

We hebben het vandaag rustig aan gedaan. Er was ook niet veel te zien onderweg dus het was een kwestie van doorrijden. Typisch landschap trouwens. Nogal kaal en droog maar wel redelijk hoge bergen. Ineens moesten we stukken op een dirt road (=zandweg) rijden. Zomaar; het is een normale weg, overal asfalt; ineens....zandweg.Het is een highway! Vreemd hoor.

We waren al op tijd in Whistler. Leuke camping. Hier hadden we wel weer langer willen staan. Ik had al gezegd dat ik eerst naar de camping wilde om de was te doen. Die heb ik er dus al vrij vlot in gegooid.

Voor de deur hadden we putting golf. Geen mini- of midgetgolf maar 18 putting greens waar je dus alleen maar moest putten. Geen moeilijke hindernissen maar wel rare bochten en heuveltjes. Leuk gedaan! De jongens hebben gewonnen, alhoewel de ongeoefende meiden het er best goed vanaf brachten. Wel vreselijk gelachen ook.

Het blijft een moeilijk spelletje.

Ondertussen had ik de was al eens van de wasmachine in de droger gestopt. Toen mijn timer afging ben ik met een laken op de fiets gesprongen om de was te halen. Het was een flinke lading, zo’n grote plunjezak, maar ik ben heel over gekomen.

vier uur zijn we naar het centrum van Whistler gewandeld. Hier was het centrum van de ski en snowboard activiteiten van de Olympische spelen. Hier werd Nicolien Sauerbrei Olympisch kampioene. Het is een ontzettend leuk plaatsje met veel activiteiten. Echt jammer dat we niet langer konden blijven. Er kwamen heel veel mountainbikes de berg af donderen. Gaaf!

André zag zichzelf hier ook nog wel eens naar beneden fietsen. Nou ik denk dat ik er dood bij kwam. Er kwamen inderdaad heel veel mannen tussen zeg 25 en 50 naar beneden. Sommigen met zoons en anderen met vrienden. Op een gegeven moment liep er een mannetje van een jaar of 14 tussen met allebei de armen in het verband en zwachtels om knieën en schouders, verband om het hoofd, zielig! Hij liep echt te strompelen.

Afijn wij hebben leuk geshopt. André heeft er (alweer) een horloge bij en Lotte een horloge en een tas. Ik een leuk jurkje en een Canada vest en Gijs een pet. Tess heeft ook een vest, alleen Pim had niets deze keer. Ach die komt ook nog wel aan de beurt.

We waren op zoek naar een restaurant waar ze pizza hadden. Dat was erg lastig want het was erg druk (vrijdagavond, hoogseizoen én mooi weer) maar aan het eind van de boulevard is het gelukt. We hadden mooi zicht op de piste waar nu de mountainbikers naar beneden kwamen en ze hadden lekker eten. Prima dus! Hadden we niet willen missen. Daarna weer terug gewandeld naar de camping.

’s Avonds allemaal even gedoucht zodat dat ’s morgens niet meer hoefde. Spullen vast naar binnen en luiken afgesloten zodat we alleen elektriciteit en water er nog maar af hoefden te halen. Wekker gezet op half zes, oef en het is vakantie!

Uiteindelijk was ik om half vijf al wakker omdat ze weer aan het rangeren waren met treinen. Klaarwakker! Nou maar opgestaan om vijf uur en de boel maar wakker geschud. Ik geloof dat we om half zes reden.

We moesten nog ruim 100 km naar de veerboot in Horseshoe Bay. We reden via Squamisch. Eerlijk gezegd hebben we weinig gezien van de omgeving maar het was een prachige route. We zijn er niet één keer uitgeweest. Vanuit het raam kon ik spectaculaire vergezichten zien. Tegen kwart over zeven waren we bij de veerboot. We knepen hem best omdat we niet meer konden reserveren maar konden zo doorrijden en stonden bijna vooraan in de rij. We hadden wel gezien dat ze én gereserveerde plekken en vrije plekken hadden. We moesten wel wachten tot de veerboot kwam en konden tegen kwart over acht aan boord. Om goed half negen voer de boot uit. Het was een tocht van één uur en veertig minuten. Supermooi. Het ochtendlicht was nog een beetje nevelig en dat leverde prachtige plaatjes op.We hebben de meeste tijd aan dek doorgebracht. De boot is erg groot, er was een restaurant en zelfs een shop aan boord. We zijn even op ontdekkingsreis geweest. Leuk! We hadden wachtend op de boot ons ontbijt al in de camper genuttigd maar hebben er op de boot nog wat scrambles eggs en waffles bijgenomen.

Vanaf Nanimo, waar we aan land kwamen met de pont moesten we nog 175 km rijden. Tjonge wat een afstanden leggen we steeds af zeg. Eerst naar Parksville en vandaar naar de Pacific Ocean waar we nu ook nog zijn. Best een pittig eind gezien het feit dat we er al een halve dag op hadden zitten. In Parksville hebben we nog maar eens boodschappen gedaan en de drankvoorraad weer aangevuld.

De camping is een beetje rommelig. De omgeving leuk en vlak aan zee. Het was behoorlijk fris aan zee. Alle (golf)surfers hadden dan ook wetsuits aan in het water. Ik liep in m’n hemdje maar had best een vest aan willen hebben terwijl het hier op de camping toch echt wel warm is! Affijn aan het strand hebben we het niet zo heel lang vol gehouden dus. Wel hier vlakbij nog even een rondje gereden en bij een leuk vuurtorentje gekeken. Op tijd naar de camping om bij te komen van de vermoeiende dag en op tijd naar bed want we moesten vanmorgen alwéér vroeg ons bed uit.

Zondag 25 juli vrije dag in Tofino/ Ucluelet.

Ucluelet is de plaats waar we nu zitten op de camping en Tofino ligt zo’n 40 km verderop aan dezelfde kustweg. Daartussenin zitten een paar surfstranden en verder niets.

Voor vanmorgen 8 uur was er een bearwatching tour gepland. Daarvoor moesten we ons om 7.30 melden bij het marinecentrum. Wekker dus op 6.15 gezet. Weer geen tijd om te douchen maar dat was gisteren alweer gebeurd. Om tien over zeven reden we denk ik. Maar het was een flink bochtige weg dus was het nog doorkachelen om op tijd te zijn. Gelukkig was het allemaal nog binnen de perken. Zowel onze vertraging als het vertrek daar. De mensen die ook meegingen hadden de papieren (alweer!) allemaal netjes ingevuld, verklaring dat je niets mankeert en zo... Daarna video kijken, halverwege die video kwamen wij dus binnen en moesten we onze papieren invullen. Daarna kregen we allemaal een prachig drijfpak en mochten we nadat we ons daarin gehesen hadden verzamelen bij de pier voor informatie over de route.

Vervolgens naar beneden, naar de drijvende pier. De loopplank was behoorlijk steil. Het was een drijvende pier en het water was erg laag... Daar aan gekomen mochten we plaatsnemen in een Zodiak boot. Een soort rubberboot met goede banken erin en een flinke buitenboordmotor erachter. A.ls je flink vaart voelt het alsof je nauwelijks het water raakt. We moesten eerst een stuk van 20 minuten snelvaren om bij het berengebied te komen. We waren in een heel uitgebreid binnenwatergebied. Heel kalm en erg laag water dus. De eerste baai waar we in voeren werden we al begroet door een beer. Ze scharrelen daar bij laag water op de stenen om krabbetjes en andere kleine schaaldieren te zoeken. Prachtig gezicht. Hij trok zich van ons niets aan en duwde stenen aan de kant of ondersteboven alsof het niets woog.

We voeren een stuk verder en zagen een moederbeer met twee jongen, geweldig!

Wat een leuk gezicht. De jongen probeerden hun moeder na te doen maar hadden wat meer moeite met de stenen. Met z’n tween en met twee poten lukte het nog niet....

Verder zagen we nog Seals (zeehonden) en arenden (van die grote met een witte kop). O ja ook nog dolfijnen, niet zo speels als op Curaçao maar ze waren er wel.

Er kwamen ook grote zeesterren voor die op de rotsen geplakt zaten door laagwater.

Verder was het erg mooi weer en hebben we allemaal een rode neus. De pakken waren lekker warm, want koud was het als we zo hard voeren! Maar ja de zon scheen wel volop op onze hoofden natuurlijk.

’s Middags zijn we op een whalwatching tour geweest. We hadden tussendoor net genoeg tijd om te eten maar het was krap. We moesten ons om half twaalf weer melden op een ander kantoor. Even zoeken maar het lag niet zo heel ver uit elkaar.

Opnieuw hebben we ons in het waterdichte pak gehesen. Deze keer gingen we de open zee op en kregen er handschoenen bij. Je had ons moeten zien. We gingen echt heel erg hard en smakten iedere keer op de golven. Net als met zo’n speedboot. Gaaf!

Uiteindelijk hebben we twee walvissen geizen. Bultruggen.

Er schijnen er nog wel meer rond te zwemmen maar die lieten zich niet zien vandaag. Misschien dat we met de cruise nog meer dieren zien. Het was in ieder geval een fantastische belevenis. Na die tijd nog even het plaatsje doorgelopen en een ijsje gegeten. Daarna terug naar de camping. André heeft daarna nog een uurtje hardgelopen met Gijs als begeleider op de fiets en heeft zojuist na het eten zijn baard weer afgeschoren bij gebrek aan een goedwerkende trimmer. Nou de foto’s heb ik zojuist weer op de computer bekeken en die zien er goed uit. Als we weer internet hebben zal ik de site weer gaan bijwerken.

20 juli Jasper naar Clearwater/ Wells Gray Park

Dinsdag de 20 alweer.

We raken alweer aardig door de dagen heen. We zijn denk ik al op de helft van de tour. We gaan vandaag via Mount Robson. dat is de hoogste berg van de Rockie Mountains, en altijd gehuld in nevelen rond de top. Prachtige berg trouwens, gelukkig hoef ik hem niet te beklimmen want dat schijnt een uitdaging te zijn voor veel mensen. Er was een leuk bezoekerscentrum ingericht aan de snelweg die er langs loopt.

Van hieruit vervolgden we onze weg via Tete Jaune Cache naar Clearwater. Het was een lange nogal saaie weg vergeleken bij voorgaande dagen. De bergen waren minder hoog, de weg was recht en het zonnetje scheen. Tijd voor een pauze anders sukkelden we allemaal in slaap.

Gestopt bij een snel stromend riviertje en lekker brood gegeten en een balspelletje gedaan.

Vervolgens weer verder gereden naar Clearwater dat in het Wells Gray park ligt. Een prachtig park waar je wel drie weken vakantie kunt houden zoveel was er te doen.

Voordat we de camping opzochten even langs de liquor store voor een flesje wijn. De camping was gemakkelijk te vinden en heel erg klein. De paarden liepen voor onze RV (=camper) = recreational vehicel. Dat zeggen de mensen hier allemaal tegen zo'n ding, niemand noemt het "camper". We waren tegen een uur of vijf op de camping dus konden rustig koken en een wijntje drinken voor het eten. was trouwens een hele kleine camping, erg leuk. Overal kom je Nederlanders tegen trouwens. We hebben al een aantal keer dezelde mensen getroffen. We hebben een vuur gemaakt en terwijl Gijs alle marshmellows in z'n eentje roosterde en opat zaten de andere drie een filmpje te kijken in de camper op de bank.

Heerlijk, wel hoorden we dat ze hier een huisbeer hadden. In het stuk bos om de camping huisde al een poosje dezelfde beer. We hoorden de honden in de buurt om de beurt aanslaan, ik zag de beer in gedachten steeds heen en weer rennen, zulke helden blijken het namelijk niet te zijn. Als je kletst of fluit kiezen ze gauw een andere weg. Ze gaan de confrontatie niet aan. Scheelt weer.

Woensdag 21 was voor onze een rustdag/vrije dag op deze camping. We besloten een kano tochtje te gaan maken. Niet voordat ik tot de conclusie kwam dat ik mijn trouwring ben kwijtgeraakt : ( Ergens in de loop van de ochtend (denk ik). Ik weet bijna zeker waar ik hem nog wel had. We hebben alles afgezocht maar niets meer gevonden. Mooi is dat, eerst voor het 12.5 jarig huwelijk eentje kwijt en nu kort voor het 25 jarig jubileum wéér een....

Wie weet komt ie nog uit één of ander hoekje van de camper tevoorschijn straks met opruimen.

We hebben op de camping ook ons adres achtergelaten, mocht ie nog gevonden worden.

Na enig oponthoud zijn we om 13.00 uur begonnen met kanoën. Na uiteraard een uitgebreide instructie en routebeschrijving. We waren tegen 17.00 uur weer terug bij de verhuur. We hebben dus een behoorlijk eind gevaren, we schatten zelf zo'n 5 km.Tjonge ik had geen armen meer over op het laatst. Best pittig. We hadden eten en drinken mee en zwemvestjes aan. We voeren met twee kano's en zijn onderweg wel van samenstelling gewisseld. In principe moest de zwaartse persoon achterin om de kano van voren iets uit het water te tillen en om te sturen.

We hebben op vier strandjes gepauzeerd en Pim is onderweg twee keer uit de kano in het ijskoude water gesprongen om af te koelen en om buitenboordmotor te spelen, brrrr koud!

Lotte heeft ook nog eventjes gezwommen en toen Gijs wilde duiken schoot hij van een boomstam, beschadigde zijn been en gaf zijn poging toen maar op.

Het was prachtig weer maar ineens begon het gigantisch te regenen. Zo goed en zo kwaad als het ging stonden we onder een paar bomen te schuilen. De bui verdween ook redelijk snel en daarna zijn we aan de terugweg begonnen. Het is reuze vermoeiend en het scheelt weer een dagje sportschool, maar leuk was het!

We leverden de spullen in bij de verhuur en dronken er nog een kop koffie, voor de kids iets fris. We namen er twee stukken cranberriecake met ijs bij...Lekker! Ze wilden me helaas het recept niet geven. Het was geheim van hun Oostenrijkse oma. Mmmm moet ik daar maar eens rond gaan vragen straks. O ja we kregen bericht dat ons huis officieel voor het eerst verhuurd is in januari. Chaletplus feliciteerde ons met de eerste verhuur! Leuk!

We waren om kwart voor zeven terug op de camping. We hadden in het restaurant van de camping gereserveerd voor zeven uur. Mmmm tja dat gingen we niet redden, dat hebben we dus een uur verzet. Iedereen lekker fris gedoucht aan tafel voor een overheerlijke maaltijd. Ik had zelf zalm bereid op een cederhouten plankje volgens traditioneel recept (ja alweer!) Lekker! Met aardappeltjes in de schil en olie met kruiden. Met verse broccoli en worteltjes.

Als toetje hadden ze verschillende soorten taarten (ja ook alweer, goed dat ik drie uur had gekanood). En ik ging dapper als ik was voor de worteltjes taart, ja ik weet het; vies hé... Maar hij was echt héél erg lekker, worteltjes heb ik er niet echt uit kunnen halen.

Affijn tijdens de maaltijd besloten dat Pim en André de volgende ochtend zouden gaan golfen en de andere vier een bosrit op een paard zouden maken. Nadat we nog even buiten gingen zitten, de kids gingen naar bed begon het te spetteren.

Donderdag 22 juli van Clearwater naar Lilloet.

De volgende ochtend kwamen er telkens weer buien over. We hebben de uitstapjes dus maar afgezegd, anders hadden zij het wel gedaan zeiden ze en we zijn boodschappen gaan doen in Clearwater en vervolgens gaan rijden naar Lilloet waar we nu zijn aangekomen.

Onderweg kwamen we er achter dat we allang hadden moeten reserveren voor de veerboot voor de oversteek die we zaterdag gaan maken naar Vancouver Island. Mmmm probleempje want de reserveringen zijn vol. Enige manier om mee te komen is om daar zaterdag op tijd te gaan staan en in de rij aan te sluiten en dan te wachten tot we aan de beurt zijn.

Nou ja dat zien we dan zaterdag wel weer.

De dag ging vandaag dus snel om, met telefoontjes, 300 km rijden en een bezoek aan de shopping mall waar de meiden nog een leuk vest (Lotte) en een jurkje (Tess) scoorden. Ook nog wat leuke haaraccessoires gevonden.

We waren om zeven uur op de camping en de jongens gingen gelijk basketballen en volleyballen. Ik heb snel macaroni gemaakt zodat we toch nog een beetje een redelijke tijd aan tafel konden. En nu is het half twaalf en wil ik naar mijn bed. De foto's plaats ik dan de volgende keer wel weer, dat downloaden duurt altijd even en daar heb ik nu geen zin meer in. Voor jullie is het inmiddels half negen in de ochtend, goedemorgen dus! Ik ga lekker slapen...

17 juli van Banff naar David Thomson.

O wat erg, we zien zoveel en doen zoveel indrukken op dat ik nu na drie dagen al niet meer weet wat we zaterdag ook al weer gedaan hebben.Het was in ieder geval een reis van 180 km. We moesten eerst terug naar Lake Louise.Dat werd een beetje spannend want we waren vergeten de tank vol te gooien. Onderweg zagen we eindelijk een bordje met Gas, was het echt zo’n benzinestation uit de film. Jammer dat we niet bijdehand genoeg waren om er een foto van te maken. Er hing namelijk een bordje op; Out off gas! Lachen. Uitendelijk hebben we het wel gered tot Lake Louise en daar konden we er voor 100 dollaar ingooien, dan is ie nog niet vol maar veel tankstations hebben een maximum hoeveelheid van uitgifte van benzine.

Affijn vervolgens reden we naar Satkatchewan crossing dat was zo’n 80 km.Daar gingen we weg no. 93 op. Dat is de Icefields Parkway, zo’n beetje de allermooiste autoroute ter wereld. Werkelijk prachtig tussen de hoge bergen met de blauwe meren en de gletsjers.

Vandaag zagen we onderweg ook onze eerste beer. Gelijk weer een gigantische file natuurlijk, alles staat stil langs de kant van de weg want iedereen wil natuurlijk foto’s maken en filmen. Hoe vaak zie je nou een beer in het echt?

Op een van de croosings naar Lake Abraham moesten we afslaan om de overnachtingscamping te zoeken. Na een uurtje hadden we zoiets van Mmmm dit duurt wel heel erg lang.

het volgende plaatsje toch maar eens gaan vragen, bleek dat we al 30 km te ver gereden waren. Ach afstanden zegt hier niets en we waren ruim op tijd om het eten nog te koken. Jammer was dat ik de was daar niet heb gedaan. Ik had gedacht dat de camping waar we nu staan wel een laundry zou hebben maar helaas dat bleek niet zo te zijn.

Het was wel een leuke camping en we mochten er een vuurtje stoken dus de jongens waren helemaal in hun hum. Ik was al de hele dag een beetje rillerig, alsof ik een beetje koorts had en ben dus vroeg m’n bed ingedoken en heb heerlijk geslapen.

18 juli van David Thompson naar Jasper.

Het tweede deel van de Icefields Parkway. Nog altijd is het prachtig weer trouwens. Lekker in een t-shirtje en een driekwart broek, niet te warm gelukkig. We reden naar de Columbia Icefields, de grootste gletsjer van Amerika. Daar zijn we met een grote Icemobiel de gletsjer

opgereden. Wel een fleece vestje aan natuurlijk! Het was er een graad of 15 en erg mild volgens de gids. Normaal was de wind die van de gletsjer afkwam veel kouder. Wel bijzonder om op een 300 meter dikke laag ijs te staan. Verder zijn we nog uitgestapt bij de Sunwapta Falls de Athabasca Falls. Het klinkt een beetje blasé maar op een gegeven moment hadden de kinderen echt zoiets van alwéér een waterval?

ze zijn allemaal even prachtig en indrukwekkend. Op weg naar Jasper trokken de donkere wolken zich samen rondom de bergen. Op het eind van de rit ging het regen helaas.

De camping was erg makkelijk te vinden, we moesten alleen achteraansluiten in de rij. We arriveerden dus op de verkeerde tijd, helaas! Iedereen zocht een stekkie en gelukkig hadden we gereserveerde plaatsen want alles was vol! Het is een mooie camping en we hebben een full hook up. Dat betekent dat we water en stroom uit een paal hebben en dat we de grey en black water tank kunnen legen op de plaats. Dat is ook wel nodig, vaak is degene die ’s morgens als laatste doucht (de jongens douchen ’s avonds) aan de beurt en is de sewer tank vol. We moeten dan eerst de black water (van de wc) legen en daarna om de slang door te spoelen de grijze met douche en afwaswater.

Affijn de rest van de avond zaten we binnen en ik had nog steeds de rillingen dus lag ik er al vroeg in. “s Nachts om vier uur heb ik een paracetamol genomen en anderhalf uur later werd ik badend in het zweet wakker. Ik heb dus wel iets onder de leden maar wat?

19 Juli Hoera Gijs Jarig!

We moesten vroeg op dus de wekker om zeven uur gezet. Lotte had gisteren de camper versierd met ballonnen en een sliert happy birthday letters.Op het grote bed werden de cadeautjes uitgepakt, hoewel hij het grote cadeau natuurlijk al gehad had (de camera). Hij kreeg nog een klein bestuurbaar helicoptertje, een setje jongleerballen voor kleine handen en een vangspel wat we al goed hebben uitgeprobeerd vandaag.

Om tien uur moesten we bij Maligne Lake zijn voor een toertocht van anderhalf uur over het meer. Dat was een leuke ervaring, het was helaas nog niet helder maar er hingen mooie wolkenslierten om de bergen. We gingen in een soort Amsterdamse rondvaartboot, hij ging wel wat sneller dan een rondvaartboot, lag ook niet zo diep in het water trouwens. Tjonge de voorsteven kwam echt uit het water, het was bijna een speedboot. We hebben dus een behoorlijk stuk van het 22 km lange meer gezien, alleen het laatste stuk was verboden gebied. Het spirit Island lag wel een stuk op weg naar het eind. We mochten er daar even uit om wat foto’s te maken en een rondje te lopen. Na een minuut of tien was het weer verzamelen en weer varen. Toen de gids een persoonlijk praatje kwam maken

vertelde ik dat Gijs z’n verjaardag vandaag vierde. Hij mocht gelijk de boot gaan besturen. Aan z’n stralende snoet kun je op de foto’s zien hoe leuk hij het vond. Lotte zei achteraf dat ze het best eng vond, maar de gids stond ernaast dus kon er niets gebeuren.

We zijn in ieder geval weer veilig aangekomen. Bij het restaurant daar bleek dat we allemaal best trek hadden in iets lekkers en dus zaten we om half twaalf al achter een BBQ burger met een cola, hoe Canadees (of Amerikaans zo je wilt) wil je het hebben. De cola ging per fles. We gingen binnen zitten eten, toen bleek dat André de “jar mug” (=fooienpot) op het blad had gezet om dienst te doen als beker. Die stond naast de gewone plastic bekers. Lachen! Gelukkig kon de kok er ook wel om lachen. Die beker zag er niet uit, hartstikke vies, die pak je toch niet!

Op de terugweg zagen we nog enkele herten lopen langs de kant van de weg. Geen foto’s meer gemaakt deze keer geloof ik.

Teruggekomen in Jasper zijn we iendelijk maar eens op zoek gegaan naar een laundry. Ben even bij een hotel binnen gaan vragen. Ze zijn hier allemaal even vriendelijk en behulpzaam. Mochten we wel gebruik maken van hun laundryroom! Nou de flinke was maar snel opgehaald dus en aangezet. Voor twee dollar deed ie de witte was in 40 minuten. Mmmm de mijne doet er thuis meer dan anderhalf uur over! De droger had een uur en drie dollar nodig na die tijd. Wij zijn ondertussen een beetje souvenirwinkels in en uit gelopen, tjonge ze zitten hier bijna naast elkaar volgens mij. Ze krijgen het dan ook nog voor elkaar om andere dingen te verkopen dan de buren. We hadden na het booravontuur al magneetjes gekocht voor oma dus daar hoefden we niet meer naar te zoeken alhoewel je altijd nog leuker tegenkomt natuurlijk.

Terwijl de was draaide hebben we ook nog even inkopen voor het eten gedaan. Er zat een tamelijk grote goed voor zien supermarkt aan de hoofdstraat. Gijs wilde op z’n verjaardag graag BBQ en dus daar hebben we voor gezorgd!

Ergens in de middag reden we terug naar de camping, André parkeerde de camper en ik had net de blokken klaargelegd zodat we de camper gelijk konden zetten toen Tess gilde Beer! Er loopt een beer op de camping! En ja hoor op z’n dooie gemakkie sjokte de beer op zo’n vijftig meter van ons vandaan de camping over. Hij keek niet op of om. We riepen en Pim floot nog naar mensen die het niet in de gaten hadden en waarbij de beer vlak langs de caravan liep. Lachen, André vloog er met de videocamera achteraan maar de beer liep gewoon door. Ben benieuwd of hij straks goed te zien is op de film. Daarna hebben we rustig taart gegeten voor Gijs z'n verjaardag.

We staken de BBQ aan en Gijs was de grillmeister. Hij deed dat uitstekend! Leuk om te zien. Hij rende heen en weer tussen balspel, bal en helicoptertje dat telkens vier minuten vliegt na een half uur oplaadtijd. We twijfelden of we nog voor de minihamburgers moesten gaan. Alleen Lotte en Gijs wilden er nog wel wat. Gijs heeft er vier opgelgt maar die zijn noiit goed gaar geworden. Het begon helaas weer te spetteren. We waren dus verplicht om binnen te gaan zitten, niet zo heel erg maar wel jammer. Tess kroop vandaag al vroeg onder de wol, ze heeft waarschijnlijk hetzelde virus onder de leden als waar ik last van had. Gelukkig heeft ze goed geslapen en was ze vanmorgen weer kiplekker.

Rondom Banff

Nou daar ben ik weer. Vandaag is het vrijdag de 16^e. We zijn gisteren al aangekomen op de camping waar we nu op staan in Banff. Niet zo’n hele leuke camping overigens. We staan wel midden tussen de bergen in een National park maar het zijn ongezellige plekken en voor de jongens is er weinig te beleven.

Wasmachines hebben ze ook al niet dus heb ik net al een paar handdoeken op de hand gewassen omdat het een beetje krap is en we volgens mij op de volgende camping ook niet kunnen wassen.

De raft tour gisteren was erg leuk. We hadden graag de hele tour gedaan maar de jongens waren nog te jong, die mochten alleen het ochtendprogramma meedoen..

We moesten ons om 9 uur melden bij de raftorganisatie om 7th street. Mmm even heen en weer gereden maar het was in een woonwijk en het zag er niet naar uit dat we daar iets zouden vinden, dus maar even gebeld.

We bevonden ons op 7th street north bleek toen en we moesten op south zijn! Tja dat moet je maar weten dan. Gelukkig waren we er nog ruim op tijd. We moesten wachten tot de andere mensen gearriveerd waren (nog 6) en kregen toen een korte uitleg over hoe de dag zou verlopen, de kleding en de veiligheidsvoorschriften. We moesten natuurlijk ook nog een papiertje ondertekenen dat we de risico’s kenden en ermee akkoord waren. Toen dat alles oké was mochten we een wetsuit in ontvangstnemend. Daaroverheen een fleece en een waterdicht jasje. De fleece en het jasje hebben André, Tess en ik uiteindelijk achtergelaten in de bus, het was 27 graden!

Met een oude schoolbus werden we vervoerd naar het startpunt op de rivier een kleine 20 minuten rijden verderop. Daar aangekomen kregen we een helm en een zwemvest overhandigddat we strak aan moesten snoeren (daar zouden ze ons aan vasthouden mochten we onverhoopt in de rivier donderen). We kregen ook nog een instructie over wat we moesten doen als we in het water raakten, daarbij te ver van de boot af raakten of onder de boot terechtkwamen. Brrr je zou bijna niet meer gaan.

Toen kon eindelijk de tour beginnen. Lekker kabbelend gingen we de rivier af ondertussen genietend van de prachtige natuur en het feit dat je echt bijna niemand ziet onderweg. Af en toe moesten we even peddelen om weer op het goede spoor te komen, maar het was echt een scenic route. Halverwege werden we naar de oever gestuurd en mochten we uitstappen. Er was een watervalletje wat we helemaal gingen beklimmen. Het laatste stukje hebben Gijs en ik laten zitten, daar waren z’n benen iets tekort voor.

Het tweede stuk van de ochtend werd het ietsie meer white water en hupsden we wat meer in de boot. Op een gegen moment waarschuwde hij dat er een rough stukje zou komen en dat we ons vast moesten houden. Nou de boot klapte inderdaad flink dubbel en mijn neus kwam met een flinke krak op Gijs z’n helm terecht, auw! Het klonk alsof m'n neus brak zo hard landde ik.Het bloedde gelijk maar niet uit de onderkant, ik bleek een klein sneetje opgelopen te hebben, viel gelukkig reuze mee, alhoewel het nu wel wat rood is. De rest van de tocht bleef ik koelen met het koude water (3 a 4 graden, tien uur eerder was het nog sneeuw of ijs op de gletsjer). Al snel kwamen we aan op de lunchplaats en gingen we genieten van een lekkere steak BBQ met wat groent, fruit, kaas en cookies (mmm chocolatechips and almond). Na de lunch werd er een hele grote groep met de bus gebracht. Die mensen gingen alleen het ruwe deel meedoen en wij werden met de bus weer terug gebracht. O ja we hebben ook nog een leuke fotoreportage gekocht, er was een fotograaf die onderweg ergens stond om foto’s te maken. Ik zal er één bijvoegen. We krijgen ook nog een filmpje maar dat ging niet goed met branden dus dat wordt nog nagestuurd.

Het was een uur of twee toen we onze reis gingen vervolgen naar Banff. Onze eerste stop was bij een naturel bridge. Wel erg leuk om te zien maar het heeft niet veel indruk gemaakt, Tess en ik wisten allebei niet meer waar we het eerste gestopt waren vanavond. De volgende stop hebben we gekeken hoe de treinen nu veiliger over de bergen gaan, in vergelijking met vroeger. Daar hebben ze een soort van 8 vormige tunnels voor uitgehakt in de bergen zodat ze niet meer zo steil omhoog (of; vooral omlaag) hoeven. Op het moment dat we daar waren zagen we nog net de achterste wagon van een trein de tunnel inrijden terwijl het voorste gedeelte er al weer uit was. Onvoorstelbaar die lengte van de treinen hier.

gingen we via Lake Louise (een heel hoog gelegen meer waar de gletsjers bijna inhangen) naar Banff. Het grootste deel van het jaar is dit meer bevroren. Er waren mensen op aan het kanoen en het was er verschrikkelijk druk (allemaal toeristen). Ja, ik weet het wij waren er ook als toerist, maar ik word daar een beetje kriegel van. De japanners verdringen zich om foto’s van elkaar te maken en op het beeldschermpje van de camera te kijken en te roepen hoe mooi het er is......Brrrrr.

Na enig zoeken bereikten we om een uur of zeven de camping. Zoals ik hierboven al beschreef. Er was een prachtige dubbele regenboog te zien toen we op de camping aankwamen.We zagen een auto van Boston Pizza over de camping scheuren en ik had ’s morgens al gezegd dat ik ’s avonds pizza wilde eten. Mmm, we waren niet snel genoeg om het telefoonnummer op te schrijven. Lotte en Gijs zijn naar de receptie gefietst en daar hebben ze het nummer opgezocht. Er liggen hier nog een boel mogelijkheden voor die pizzarestaurants volgens mij. Met het telefoonnummer hebben we een grote margaritha (cheese en tomatoos) en een funghi (champions zo vertaalde Lotte heel bijdehand). Ze waren er met 20 minuten en het smaakte lekker.

Door alle belevenissen en inspanningen waren we behoorlijk munt en lagen op tijd in ons bed. Gelukkig konden we vanmorgen lekker blijven liggen, we hoefden nergens op een bepaalde tijd te zijn en hadden geen vastomlijnde plannen. We zijn uiteindelijk na een american breakfast vertrokken naar een kloof met een waterval. De Johnston Falls. De lower falls lagen op 1,5 km, de higher falls op 3 en dan had je nog de inkpot die was een kilometer of 6.

Toen Pim vanmorgen hoorde dat we gingen wandelen ging hij direct in de contramine en hij heeft werkelijk de hele weg met een sjaggie hoofd achter ons aangelopen. Ook Tess zag er na de Higher falls het nut niet meer van in dus na een nog een kilometer of zo ben ik met Tess en Pim weer naar beneden gelopen. Tjonge wat een eind hadden we die berg al opgesjokt! Het waren erg mooi watervallen hoor daar niet van. Achteraf hebben wij 8 km gelopen en André, Lotte en Gijs een stuk of 12!

Terug beneden hebben de kids een ijsje en ik een french vanilla coffee genomen. Die was erg zoet maar wel lekker. Terug in de camper zijn we weer lekker in ons boek gedoken maar het duurde nog wel een uur voordat de anderen terug waren.

Uiteindelijk reden we daar om half vijf weer weg, via de oude weg; de Bow valley higway reden we terug naar Banff. Onderweg was er opnieuw een verkeersopstopping vanwege herten vlak langs de weg. Die hadden we gisteren ook al gezien, toen zijn we even gestopt om foto’s te maken. Vanmorgen stonden er ineens vier en liet iemand die voor ons reed z’n auto zo plompverloren midden op de weg staan en ging foto’s maken. Alleen op de wereld of zo... tjonge wat onfatsoenlijk. André heeft er wel wat van gezegd.

We moesten nog wat eten halen en vonden na enig zoeken weer een safeway supermarkt, DRUK! Dat was ook echt niet normaal zoveel mensen er daar rondliepen. Het was wel een luxe supermarkt maar hij was ook bommetje vol. We hebben ons karretje maar volgeladen en zijn er vlug vantussen gegaan. André heeft nog even bier en wijn gehaald, dus als het goed is kunnen we het weer een paar dagen uithouden.

Het begint hier nu weer flink af te koelen, ondanks mijn fleece-vest heb ik nu wel de bibbers in mijn babbbers zoals Lotte dat zo leuk zegt. Ik ga m’n verhaaltje opslaan in Word want bereik heb ik nog steeds niet. Hopelijk kan ik het morgen plaatsten.

Nou het verhaal is gecorrigeerd en opgeslagen maar het gaat niet helemaal goed met de internet verbinding hier. De foto's volgen waarschijnlijk later.

van Revelstoke naar Golden

Na opnieuw een nogal grijze start vanmorgen werd het in de loop van de dag prachtig weer. Zonnig met hier en daar een witte stapelwolk en een heerlijk aangename temperatuur van een graadje of 25.

Tijdens het ontbijt leek het daar nog helemaal niet op. André ging hardlopen met Gijs op de fiets als begeleider mee. Ze hebben een stuk of vier wegen vanaf de camping geprobeerd maar allemaal liepen ze dood op de highway of op de railway. Na een uurtje waren ze gedesillusioneerd terug. André vond het voor een camping maar belachelijk dat het zo ingesloten lag. Tja alle campings zijn hier zo'n beetje ontworpen voor doorreizigers dus dat zal ze een zorg zijn dat er één keer per week (maand?) iemand last heeft van niet kunnen hardlopen. André en Gijs hebben hun beweging in ieder geval gehad nu.

Op zo'n camping breekt iedereen bijna gelijk op 's morgens. We waren vandaag aan de late kant maar met een kleine 150 km voor de boeg was dat absoluut niet erg. Om de beurt rijden de campers of auto's met campertrailer (heet dat zo?) het terrein weer af. We zijn nog niet dezelfde mensen op de camping tegengekomen (wel op de trails) maar dat zal ongetwijfeld ook nog gebeuren.

De eerste stop was bij een trail (=wandelpad) helemaal van houten planken en een meter boven de grond of merendeels water in dit geval. We zouden er bijzondere kikkers en vogels moeten kunnen zien maar die hebben we niet aangetroffen. Helaas.

Een paar kilometer verderop maakten we een wandeling langs Giant ceders. Bomen die er al stonden voor Columbus Amerika ontdekte. Da's aardig oud dunkt me. Ook deze trail liep helemaal over houten planken en trappen omhoog tegen een helling op.

We reden verder over de Rogers pas en gingen dus gestaag omhoog. We kwamen het bezoekerscentrum tegen en hebben even rondgekeken in de winkel en we hebben een stuk van een film over beren gezien. Toen we terugkwamen bij de camper hebben we brood uit de diepvries gelegd en zijn naar een leuke picknickplek gereden.

Dat bleek Beaver creek te zijn. Een parkeerplaats aan de snel stromende rivier met picknicktafels en een heleboel squirrels die aan het wachten waren op onze etensrestjes.

Leuke beestjes, ze lijken wel een beetje op stokstaartjes als ze op de uitkijk staan.

We hebben zo'n beetje de inhoud van de koelkast verplaatst naar de picknicktafel en daar in het zonnetje genoten van een hele bijzondere lunchplek.

Na een uurtje hebben we weer ingepakt en zijn we verder gereden naar Golden. We kwamen steeds meer in de ban van de Rockies. Erg imposant en echt rotsige bergen. Indrukwekkend!

Onderweg zien we trouwens steeds meer campers. Allemaal met hetzelfde doel waarschijnlijk, vakantievieren in een prachtig stuk van de wereld. Aan het eind van de reis gingen we opnieuw door een tijdzone. Het verschil met Nederland is nu nog 8 uur. De camping was redelijk snel gevonden en we waren even erg teleurgesteld over de ligging. we dachten dat we een plaats langs de straat zouden hebben. Dat viel enorm mee. We staan wel dicht bij een straat maar daar komt geen verkeer langs. We staan met de kont van de camper tegen een snelstromende rivier aan. Aan de overkant van de rivier ligt de Transcanadian railway weer en daarover gaan goederentreinen met twee locomotieven en minstens 109 wagons met dubbele containers er op. De laatste trein rond een uur of acht vanavond ging rangeren en reed constant heen en weer en wisselde met de locomotieven. De machinist groette de mensen op de camping met een flinke toeoeoet.... Achter de treinrails rijst een grote wand van een soort kalk bijna recht omhoog tot een meter of veertig denk ik. Daarbovenop staan allemaal sparren. Schuin aan de overkant zagen we daar berggeiten met enorme hoorns lopen. Wat een grote beesten!

Over de rivier kwamen nog een aantal rubberen raftboten teruggevaren van hun avontuur.

Morgen gaan we ook een voorzichtige poging tot raften doen. Omdat de jongens nog geen 14 zijn en niet al te zwaar mogen ze nog niet aan het heftige raften meedoen. We gaan dus een verkennende raft doen morgenvroeg. Een soort scenic tour op het snelstromende water.

O, er komt net weer een trein aan. Pim maakt een gebaar van trek eens aan je toeter en de machinist geeft hier gehoor aan en begint te toeteren en te zwaaien, leuk!

Maar goed morgen om negen uur verzamelen, om tien uur in de boot voor een leuke ochtend op het water. Als afsluiting hebben we dan een BBQ aan de rand van het meer.

We hebben net ook al gebarbecued maar dat mag de pret niet drukken. Ondanks worst, hamburger en spareribs zitten de jongens al weer marshmallows te roosteren boven het kampvuur.

Na het raften vertrekken we dan naar Banff, dat ligt in het National park en daar bijven we twee nachten staan. Ik weet trouwens niet of we daar internet hebben of telefoonverbinding. Het kan dus zijn dat jullie even niets van ons horen!

naar Revelstoke

Nou vandaag dinsdag 13 juli konden we eindelijk op ons gemakje aan de dag beginnen. We vertrokken vanuit Kaslo voor een reis van 175 kilometer naar Revelstoke. Daar zijn we vanmiddag aangekomen.

Na eindelijk niet zo vroeg wakker te zijn, ja héél eventjes om 5.30 uur, werd ik uiteindelijk om 7.30 wakker, heerlijk!

Toen ik ging douchen werd de rest van de meute ook langzaam wakker. Leuk om te zien hoe de hoofden vanonder dekbedden of vanachter gordijntjes slaperig te voorschijn komen. Buiten was het droog maar niet al te warm. Maar ook niet zo koud dat we niet buiten konden ontbijten. Ook grappig om te zien hoe ieder zijn eigen ontbijt kiest. Gijs dacht dat ie de loops van thuis had gevonden. Deze hebben echter geen gesuikerd laagje dus die zijn hem niet lekker genoeg. Er moet toch wat suiker overheen, maar dat hadden we niet gekocht omdat ze het in de supermarkt alleen in pakken van twee (!!) kilo verkochten. Inmiddels hebben we vandaag een wat bescheidener pak suiker gekocht zodat de cheerios ook op gaan. Pim had voor de frosted flakes gekozen. Tess voor de multigrain met melk en Lotte neemt waar ze zin in heeft, yoghurt, brood of crackers. Door iedereen wordt dit wel aangevuld met een glas orange jus.

De camping was een plaatje, direct aan een enorm uitgestrekt meer omgeven door hoge groene bergen. Heel erg rustig en niet al te groot. Geen telefoonbereik en geen internet. Ook rustig dus wat dat betreft. Vanavond staan we op een KOA camping met gratis internet en er stonden dus gelijk vier laptops op tafel om alle gemiste contacten op de hoogte te brengen van het laatste nieuws, of op de hoogte te worden gebracht van de laatste nieuwtjes natuurlijk.

Wat die camping van vandaag betreft, ik herkende hem onmiddelijk toen we het terrein opreden. Hier hebben we ruim zeventien jaar gelden ook gestaan! Grappig hoor.

We zijn vanmorgen tegen tien uur gaan rijden, eerst een stukje in de achteruit want de bocht die we moesten nemen om uit de plaats te rijden was wel heel erg krap.

We reden bijna de hele weg de route langs het meer. Onvoorstelbaar er komt gewoon geen eind aan. Omdat Tess honger kreeg gingen we even pauzeren. André draaide een parkeerplaats op waar nogal een kuil in de weg zat en KRRRRrrrrrrrrggggg. Oeps wat is dat nou? Ja hoor, we stonden met het fietsenrek vast in het asfalt! Vooruit was geen optie want de achterwielen stonden nog niet in het diepste punt, dan zou ie nog vaster komen te zitten. Dan maar naar achteren, maar hoe? Ineens ging er een lichtje branden. We hadden van die driehoekige blokken om de camper te levelen meegekregen. Die hebben we voor het achterwiel gelegd aan de achterkant. Stukje achteruit ertegenaan rijden. Andere blok ervoor en weer een stukje verder en nog een keer herhalen. We zijn er gelukkig zonder kleerscheuren of camperscheuren vanaf gekomen. Nog beter opletten de volgende keer.

Een stukje verder bleken er natuurlijke bronnen te zijn. Daar wilden we wel eens gaan kijken. Daar moesten we ook een stuk de bergen voor in, acht kilometer heen, en ook weer acht terug. Afstanden stellen hier echt niets voor. Even binnen gekeken maar wat we zagen beviel ons niet, twee halve rondjes warm water met een heleboel mensen erin die aan de kant hingen. Mmmm toch maar niet, dan gaan we thuis wel in de hot tub zitten.

Ongeveer 50 kilometer voor Revelstoke moesten we het meer oversteken met een veerboot. Grappig is dat je hier niet hoeft te betalen voor de veerboten, ze maken deel uit van het wegennet, zo redeneren ze hier.

Er bleek een zwaluwnestje op de boot te zitten, aan de binnenkant net onder een reling maar bereikbaar voor iedereen. Ik zag er steeds een vogeltje naar toe vliegen en ging maar eens kijken. Ik stond blijkbaar de moeder in de weg want ze scheerde rakelings langs mijn hoofd. Het zat vol met jonkies! Wat een vreemde plek voor je nest, en wat een eind vliegen iedere keer, afhankelijk van waar de boot zich bevindt.

De overtocht duurde 20 minuten. Ineens zegt Lotte; wat zwemt daar nou? Het bleek een hert te zijn! Echt al een heel eind uit de kust. Waar hij vandaan kwam of naartoe ging zullen we wel nooit weten maar het was erg bijzonder om te zien. Lotte opperde dat ie achterna gezeten was door een beer en in paniek het water ingesprongen was.... Zelfs het personeel op de boot stond foto's te maken dus het was echt wel een erg vreemd gezicht!

Daarna hebben we onze route weer opgepakt naar Revelstoke. In de plaats zelf weer even de supermarkt ingedoken en nog een BBQ gekocht en een paar wijnglazen want we hebben alleen maar van die grote frisdrankglazen. Ook nog twee vouwstoeltjes voor bij de vuurbak, om samen marshmallows te kunnen roosteren gekocht. We hebben echt een megazak marshmallows (denk aan een klein formaat hoofdkussen), maar als de kids bezig zijn gaat het wel hard. Ze zijn ook wel erg lekker!

De camping was vervolgens snel gevonden. Er staan nog wel meer Nederlandse gezinnen met campers hier. Lotte en de jongens gingen met de (Canadese) buurkinderen gooien met de frisbee. Die hangt inmiddels drie hoog in de boom. Ze hebben van alles geprobeerd om hem eruit te krijgen maar het is mislukt. Gijs mocht een nieuwe halen van André maar ook die hangt er inmiddels twee hoog onder. Tja we blijven niet aan de gang natuurlijk....

Tess zit nu met Wouter online te chatten. Hij is net wakker het is 8.30 bij jullie, hier is het 23.30. Wij zitten binnen want het is nu wel erg fris geworden, de jongens liggen al te slapen. Ik kruip zo ook lekker m’n warme bedje in terwijl jullie er ook al weer bijna uitkomen. Ik zal deze blog er nog even opzettten dan kan ik morgen nog een poging wagen want dan hebben we ook nog internet volgens mij

De reis....

Nou poeh poeh hé hé daar ben ik eindelijk.

Na een paar enerverende dagen is het nu maandagavond 22.00 uur, bij jullie 7.00 uur ’s morgens,

Ik heb nog last van het tijdverschil, ben nog erg vroeg wakker ’s morgens zo tegen half vijf...

Ik zal eerst de reis beschrijven; die verliep eigenlijk volgens het boekje, met uitzondering van... de NS! Dit keer geen vertraging maar een airco die het niet deed terwijl het buiten een graadje of 35 was. Niet lekker! Het liep met straaltjes van m’n rug! De twee ramen die er in de coupé zaten werden na een half uur door de conducteur met een speciaal sleuteltje geopend maar veel verkoeling leverde dat niet op.

André had eerst de meiden en mij naar het station gebracht met de koffers. Wij hadden de boel al op het perron staan en kaartjes gekocht toen André met de jongens door Michel werd afgezet. We waren mooi op tijd, dus konden we nog even wachten op de trein die trouwens ook keurig op tijd was.

Het was in Almelo opstappen en in Schiphol weer uitstappen, Tess en Gijs bleven op zo’n tussenstuk bij de koffers zitten tijdens de treinreis. Wij vonden een paar plekken in de coupé.

Met z’n zessen hadden we zeven koffers, in zes zou het misschien wel gepast hebben maar met de kilo’s niet uitgekomen zijn. Eén extra koffer konden we voor 45 euro extra via internet al inchecken. Helaas kwam het nu met de kilo’s nog niet uit Tess (!!), Pim en Gijs waren netjes onder de 23 kilo, de extra koffer ook maar de andere drie waren er boven.

Op Schiphol nog snel een koffer erbij gekocht en uit de zware koffers wat spullen gehaald en in de andere koffer gestopt. Nu moesten we 55 euro betalen voor de extra koffer. Als we de koffers met extra gewicht hadden ingecheckt hadden we 100 euro per koffer moeten betalen....

Na het doen van wat inkopen; parfum voor de meiden, een beschermhoes voor de laptop van Pim en het verjaardagscadeautje voor Gijs (een nieuwe digitale Canon compacte camera met tasje) zijn we lekker een broodje gaan eten, voor de jongens een pizzapunt.

Daarna liepen we naar de Gate en begonnen ze al vrij snel met instappen. Deze keer geen scharen of pincetten, maar Pim bleek z’n conditioner in de handbagage te hebben gestopt, daar was ie dus af, vreemd genoeg mocht de douchegel blijven zitten, die hebben ze waarschijnlijk niet gezien.

In het vliegtuig was het ook behoorlijk warm, we hadden goede plaatsen in de Mc Donell douglas; twee rijen van drie aan het raam achter elkaar.

Dit is de eerste foto met Gijs z'n nieuwe camera >>

De vlucht verliep goed, we kregen avondeten een ijsje en nog een keer eten, pizzapunt met salade en fruit. We hadden allemaal ons eigen schermpje om een filmpje te kijken of een spelletje op te doen. Ik heb nu toch maar “komt een vrouw bij de dokter” gekeken en "Precious".

We landden om half zes op Vancouver airport en waren vrij snel door de douane en met koffers buiten. De shuttlebus liet even op zich wachten en nam vervolgens eerst de KLM crew mee. Een tweede was bereid om ons mee te nemen.

Na het inchecken in het hotel wilden we nog even wat drinken anders was de dag wel erg vroeg afgelopen. Helaas mochten de kinderen niet mee in de bar dus die zaten met een flesje drinken uit de winkel op het terras van het zwembad terwijl wij uitkeken op haven en van een koel biertje en wit wijntje genoten.

Na een goede nachtrust, behalve voor Lotte want die werd door Pim het bed uitgeschopt : ) hebben we een heerlijk continental breakfast gegeten. Lekker bacon met scrambled eggs op verse beboterde toast, worst en gebakken aardappeltjes (nee hoor, dat dan weer niet), alhoewel Lotte wel een worstje nam. Overheerlijke croissantjes en een keur aan heerlijk zoete koffiebroodjes, aangevuld met de o zo gezonde en lekkere fruitsalade.

We werden stipt om half negen door twee taxi’s opgehaald, en na een ritje van een 40 minuten bij de camperverhuur afgezet.

Daar werden we ook al opgewacht. Na het lezen van allerlei formulieren over aansprakelijkheid (en het ondertekenen ervan) konden we de camper gaan bewonderen.

Eindelijk... volgens de jongens. Het is een mooie grote camper met genoeg ruimte voor ons allemaal. Hij ziet er net zo uit als op de foto hierboven.

Van het interieur zal ik ook nog een fotootje maken, maar nu niet want het is een ochtendzooitje, en de gordijnen zijn nog dicht want Tess is nog aan het douchen.

Na het inpakken van alle spullen en het opbergen van de lege koffers (die konden gelukkig daar blijven want anders hadden we er zelf niet meer bij in gepast) hebben we ons klaargemaakt voor dé wedstrijd. We zaten in oranje outfit omgeven door beessies en vlaggetjes voor de tv. Om de beurt kwamen er mensen binnen, begonnen te lachen als ze ons zagen, keken even mee om even later hun weg weer te vervolgen. Ja... jammer, ook nog een verlenging, het duurde zo wel erg lang voor we onze vakantiereis konden beginnen.

Na een rituele verbranding van de al aangeschafte kampioensvlag zetten we koers naar een grote safeway supermarkt. Daar hebben we twee volle karren ingekocht, en ruim vierhonderd Canadeese dollars lichter vertrokken we op zoek naar een liquor-store om de nodige biertjes en wijntjes in te slaan. Alcohol mag namelijk niet in de supermarkt verkocht worden.

Eindelijk konden we de route gaan volgen die in ons reishandboek beschreven staat.Prompt namen we de verkeerde afslag. Na enig overleg en gezoek waren we toch redelijk snel weer op het rechte pad.

Tijd om onderweg nog dingen te bekijken was er niet meer. We moesten volgens de planning nog een kleine 200 kilometer rijden. Wel zijn we er onderweg afgegaan om naar de Bridalveel Falls (bij Abbotsford) te gaan kijken. De vijfde hoogste watervallen van Canada. Ze waren inderdaad heel erg hoog en mooi, maar veel bruidssluier was er niet te zien. Veel foto’s hebben we wel gemaakt en vooral Pim was erg nat van de nevel.

Tegen half acht zijn we aangekomen op de camping. Het was even zoeken naar de eigenaar maar die begeleidde ons naar een leuke plek onder de bomen. We waren allemaal hongerig en zijn voor een snelle spaghetti gegaan. Salade erbij en klaar. Het licht ging (al)weer redelijk op tijd uit, tijdverschil lijkt langer van invloed dan je denkt.

Maandagmorgen alweer vroeg wakker geworden; half vijf volgens mij en maar weer een stuk in de nieuwe Karin Slaughter gelezen (geen straf hoor) die ik op het nippertje nog op het vliegveld gekocht heb.

Om een uur of zeven was iedereen wel wakker en zijn we maar gaan douchen en ontbijten. De douche hield er trouwens bij mij mee op. Na overleg met de camperverhuur een uurtje later bleek ik aan de bovenkant een draaischijfje te hebben geraakt. Gelukkig was het geen echt probleem en hadden de meiden ondertussen al gedoucht op de camping.

Ik werd trouwens begroet door een squirl(klein soort eekhoorn) toen ik me naar buiten begaf. Ons tafelkleed was een meter of vijf weggewaaid trouwens. Het was ook flink afgekoeld 's nachts. 's Morgen motregende het iets maar dat was ook vrij snel over.

We moesten bijna zeshonderd kilometer rijden om de tweede camping te bereiken. Dat is een behoorlijk eind als je door de bergen rijdt. Het was enorm de moeite waard alhoewel de vermoeidheid onderweg wel toesloeg. We moesten voor André twee keer een tussenstop inlassen omdat z'n ogen dienst weigerden.Toen we weer gingen rijden was het weer gaan regenen maar onderweg was het weer redelijk goed en zagen we ook regelmatig de zon. Tot op de plek waar we een boterhammetje gingen smeren en eten. Daar waaide het vreselijk hard en ging het regenen. Mmmm dat hadden we niet besteld. Uiteindelijk was het de rest van de middag weer droog en regende het weer bij aankomst op de camping. Iets klopte er hier niet in de planning volgens mij.

We begonnen de dag met een bezoek aan "de tunnels". Het waren vijf tunnels achter elkaar die ten tijde van de goudkoorts aangelegd zijn langs een enorm snelstromende rivier. Knap hoe ze dat in die tijd al voor elkaar gekregen hebben. De treinlijn die er doorheen liep werd uiteindelijk gebruikt voor de bevoorrading van de mijnwerkers. De rails waren inmiddels verdwenen en de tunnels lagen er verlaten bij op dit tijdstip van de dag. Later op de dag zal blijken dat Tess hier haar mobiel verloren is. Ze realiseeert zich dat echter pas als ze een berichtje van Wouter krijgt die een telefoontje vanaf haar mobiel heeft gehad met de melding dat ze de mobiel op een bepaalde plaats hebben gevonden en op die plaats ook hebben neergelgd zodat Tess hem terug zou kunnen vinden. Handig! Inmiddels waren we al zeker vierhonderd kilometer verder en zijn ook niet meer terug gegaan om hem op te halen. Jammer van de mobiel maar helaas pindakaas. Het was een schitterende route langs eindeloze meren en mega hoge bergen. Het wordt hier ook wel Zwitserland genoemd. Maar dan veel uitgebreider en groter. Prachtig dus.

We kwamen door het warmste stukje van Canada, dat is een soort van woestijn, enorm kaal met vreemde begroeiing, niet eens zo heel erg droog trouwens. Vergeleken met de groene oase die de rest van de provincie is valt het wel een beetje uit de toon. De temperatuur was hier ook aangenaam, maar het waaide er behoorlijk hard.

Weer was het ruim acht uur voor we 's avonds op de camping aankwamen. Na een snelle bereiding van een mexicaanse maaltijd vielen we allemaal rond half elf ons bed weer in.

De camping eigenaren vertelden ons de volgende dag dat het maandags enorm gehageld had in de buurt van Calgary. Daardoor hadden wij waarschijnlijk ook zoveel wind en miezer regen overdag. Op dezelfde dag dat het in Nederland ook zulk slecht weer is geweest zoals we lazen op internet.

Nog drie dagen....

Oké, het is nu woensdag en zaterdag gaan we al vliegen! Er moet nog het één en ander gebeuren.

Op dit moment is koffers pakken geloof ik wel het belangrijkste. Morgenvroeg hebben Gijs en ik op school nog de laatste afsluiting en het afscheid van meneer Dick. Ik hoop ergens tegen een uur of twee weer thuis te zijn. Ik heb vanmiddag al mijn eigen kast even doorgewerkt maar moet die van de jongens ook nog. De meiden en André mogen het zelf doen.

Heb al een paar cadeautjes voor Gijs gekocht maar moet ze nog wat efficiënter inpakken anders krijgen we de koffer helemaal niet dicht. Er liggen al wat spelletjes klaar en ik heb vanmiddag de kledingvoorschriften van de cruise er nog eens op nagelezen. Tjonge, twee keer galadiner ook dat nog! De galajurk die ik heb zit een beetje ruim. Misschien dat ie de laatste avond van de cruise wel weer past : ) Zo'n varend luxe hotel is vast niet bevorderlijk voor m'n gewicht. Sportspullen mee, misschien moet ik maar gaan hardlopen op de band of zo. Er is in ieder geval een fitness aanwezig.

Heb daarnet een wereldkampioenvlag besteld, hopelijk is ie op tijd. Kunnen we mooi voor het achterraam van de camper hangen. "t Is nog maar de vraag waar we de wedstrijd gaan bekijken. 's Morgens om half twaalf in Canada. De beessies moeten ook mee volgens de jongens. Kijken of het er op zaterdagmorgen nog bij in gaat passen.

We worden om een uur of twaalf door Michel naar de trein gebracht. De trein vertrekt om tien voor half één, dan zijn we er om kwart over twee. Vervolgens vertrekken we vanaf Schiphol om 17.30 om om 18.10 lokale tijd weer te landen 10 uur vliegen later. Overnachten in een hotel en 's morgens de cmaper op tijd ophalen. We zijn toch vroeg wakker dan. We zien het allemaal, voorzover de blog vanuit Almelo. Weet niet of het er nog van komt hier.