De reis....

Nou poeh poeh hé hé daar ben ik eindelijk.

Na een paar enerverende dagen is het nu maandagavond 22.00 uur, bij jullie 7.00 uur ’s morgens,

Ik heb nog last van het tijdverschil, ben nog erg vroeg wakker ’s morgens zo tegen half vijf...

Ik zal eerst de reis beschrijven; die verliep eigenlijk volgens het boekje, met uitzondering van... de NS! Dit keer geen vertraging maar een airco die het niet deed terwijl het buiten een graadje of 35 was. Niet lekker! Het liep met straaltjes van m’n rug! De twee ramen die er in de coupé zaten werden na een half uur door de conducteur met een speciaal sleuteltje geopend maar veel verkoeling leverde dat niet op.

André had eerst de meiden en mij naar het station gebracht met de koffers. Wij hadden de boel al op het perron staan en kaartjes gekocht toen André met de jongens door Michel werd afgezet. We waren mooi op tijd, dus konden we nog even wachten op de trein die trouwens ook keurig op tijd was.

Het was in Almelo opstappen en in Schiphol weer uitstappen, Tess en Gijs bleven op zo’n tussenstuk bij de koffers zitten tijdens de treinreis. Wij vonden een paar plekken in de coupé.

Met z’n zessen hadden we zeven koffers, in zes zou het misschien wel gepast hebben maar met de kilo’s niet uitgekomen zijn. Eén extra koffer konden we voor 45 euro extra via internet al inchecken. Helaas kwam het nu met de kilo’s nog niet uit Tess (!!), Pim en Gijs waren netjes onder de 23 kilo, de extra koffer ook maar de andere drie waren er boven.

Op Schiphol nog snel een koffer erbij gekocht en uit de zware koffers wat spullen gehaald en in de andere koffer gestopt. Nu moesten we 55 euro betalen voor de extra koffer. Als we de koffers met extra gewicht hadden ingecheckt hadden we 100 euro per koffer moeten betalen....

Na het doen van wat inkopen; parfum voor de meiden, een beschermhoes voor de laptop van Pim en het verjaardagscadeautje voor Gijs (een nieuwe digitale Canon compacte camera met tasje) zijn we lekker een broodje gaan eten, voor de jongens een pizzapunt.

Daarna liepen we naar de Gate en begonnen ze al vrij snel met instappen. Deze keer geen scharen of pincetten, maar Pim bleek z’n conditioner in de handbagage te hebben gestopt, daar was ie dus af, vreemd genoeg mocht de douchegel blijven zitten, die hebben ze waarschijnlijk niet gezien.

In het vliegtuig was het ook behoorlijk warm, we hadden goede plaatsen in de Mc Donell douglas; twee rijen van drie aan het raam achter elkaar.

Dit is de eerste foto met Gijs z'n nieuwe camera >>

De vlucht verliep goed, we kregen avondeten een ijsje en nog een keer eten, pizzapunt met salade en fruit. We hadden allemaal ons eigen schermpje om een filmpje te kijken of een spelletje op te doen. Ik heb nu toch maar “komt een vrouw bij de dokter” gekeken en "Precious".

We landden om half zes op Vancouver airport en waren vrij snel door de douane en met koffers buiten. De shuttlebus liet even op zich wachten en nam vervolgens eerst de KLM crew mee. Een tweede was bereid om ons mee te nemen.

Na het inchecken in het hotel wilden we nog even wat drinken anders was de dag wel erg vroeg afgelopen. Helaas mochten de kinderen niet mee in de bar dus die zaten met een flesje drinken uit de winkel op het terras van het zwembad terwijl wij uitkeken op haven en van een koel biertje en wit wijntje genoten.

Na een goede nachtrust, behalve voor Lotte want die werd door Pim het bed uitgeschopt : ) hebben we een heerlijk continental breakfast gegeten. Lekker bacon met scrambled eggs op verse beboterde toast, worst en gebakken aardappeltjes (nee hoor, dat dan weer niet), alhoewel Lotte wel een worstje nam. Overheerlijke croissantjes en een keur aan heerlijk zoete koffiebroodjes, aangevuld met de o zo gezonde en lekkere fruitsalade.

We werden stipt om half negen door twee taxi’s opgehaald, en na een ritje van een 40 minuten bij de camperverhuur afgezet.

Daar werden we ook al opgewacht. Na het lezen van allerlei formulieren over aansprakelijkheid (en het ondertekenen ervan) konden we de camper gaan bewonderen.

Eindelijk... volgens de jongens. Het is een mooie grote camper met genoeg ruimte voor ons allemaal. Hij ziet er net zo uit als op de foto hierboven.

Van het interieur zal ik ook nog een fotootje maken, maar nu niet want het is een ochtendzooitje, en de gordijnen zijn nog dicht want Tess is nog aan het douchen.

Na het inpakken van alle spullen en het opbergen van de lege koffers (die konden gelukkig daar blijven want anders hadden we er zelf niet meer bij in gepast) hebben we ons klaargemaakt voor dé wedstrijd. We zaten in oranje outfit omgeven door beessies en vlaggetjes voor de tv. Om de beurt kwamen er mensen binnen, begonnen te lachen als ze ons zagen, keken even mee om even later hun weg weer te vervolgen. Ja... jammer, ook nog een verlenging, het duurde zo wel erg lang voor we onze vakantiereis konden beginnen.

Na een rituele verbranding van de al aangeschafte kampioensvlag zetten we koers naar een grote safeway supermarkt. Daar hebben we twee volle karren ingekocht, en ruim vierhonderd Canadeese dollars lichter vertrokken we op zoek naar een liquor-store om de nodige biertjes en wijntjes in te slaan. Alcohol mag namelijk niet in de supermarkt verkocht worden.

Eindelijk konden we de route gaan volgen die in ons reishandboek beschreven staat.Prompt namen we de verkeerde afslag. Na enig overleg en gezoek waren we toch redelijk snel weer op het rechte pad.

Tijd om onderweg nog dingen te bekijken was er niet meer. We moesten volgens de planning nog een kleine 200 kilometer rijden. Wel zijn we er onderweg afgegaan om naar de Bridalveel Falls (bij Abbotsford) te gaan kijken. De vijfde hoogste watervallen van Canada. Ze waren inderdaad heel erg hoog en mooi, maar veel bruidssluier was er niet te zien. Veel foto’s hebben we wel gemaakt en vooral Pim was erg nat van de nevel.

Tegen half acht zijn we aangekomen op de camping. Het was even zoeken naar de eigenaar maar die begeleidde ons naar een leuke plek onder de bomen. We waren allemaal hongerig en zijn voor een snelle spaghetti gegaan. Salade erbij en klaar. Het licht ging (al)weer redelijk op tijd uit, tijdverschil lijkt langer van invloed dan je denkt.

Maandagmorgen alweer vroeg wakker geworden; half vijf volgens mij en maar weer een stuk in de nieuwe Karin Slaughter gelezen (geen straf hoor) die ik op het nippertje nog op het vliegveld gekocht heb.

Om een uur of zeven was iedereen wel wakker en zijn we maar gaan douchen en ontbijten. De douche hield er trouwens bij mij mee op. Na overleg met de camperverhuur een uurtje later bleek ik aan de bovenkant een draaischijfje te hebben geraakt. Gelukkig was het geen echt probleem en hadden de meiden ondertussen al gedoucht op de camping.

Ik werd trouwens begroet door een squirl(klein soort eekhoorn) toen ik me naar buiten begaf. Ons tafelkleed was een meter of vijf weggewaaid trouwens. Het was ook flink afgekoeld 's nachts. 's Morgen motregende het iets maar dat was ook vrij snel over.

We moesten bijna zeshonderd kilometer rijden om de tweede camping te bereiken. Dat is een behoorlijk eind als je door de bergen rijdt. Het was enorm de moeite waard alhoewel de vermoeidheid onderweg wel toesloeg. We moesten voor André twee keer een tussenstop inlassen omdat z'n ogen dienst weigerden.Toen we weer gingen rijden was het weer gaan regenen maar onderweg was het weer redelijk goed en zagen we ook regelmatig de zon. Tot op de plek waar we een boterhammetje gingen smeren en eten. Daar waaide het vreselijk hard en ging het regenen. Mmmm dat hadden we niet besteld. Uiteindelijk was het de rest van de middag weer droog en regende het weer bij aankomst op de camping. Iets klopte er hier niet in de planning volgens mij.

We begonnen de dag met een bezoek aan "de tunnels". Het waren vijf tunnels achter elkaar die ten tijde van de goudkoorts aangelegd zijn langs een enorm snelstromende rivier. Knap hoe ze dat in die tijd al voor elkaar gekregen hebben. De treinlijn die er doorheen liep werd uiteindelijk gebruikt voor de bevoorrading van de mijnwerkers. De rails waren inmiddels verdwenen en de tunnels lagen er verlaten bij op dit tijdstip van de dag. Later op de dag zal blijken dat Tess hier haar mobiel verloren is. Ze realiseeert zich dat echter pas als ze een berichtje van Wouter krijgt die een telefoontje vanaf haar mobiel heeft gehad met de melding dat ze de mobiel op een bepaalde plaats hebben gevonden en op die plaats ook hebben neergelgd zodat Tess hem terug zou kunnen vinden. Handig! Inmiddels waren we al zeker vierhonderd kilometer verder en zijn ook niet meer terug gegaan om hem op te halen. Jammer van de mobiel maar helaas pindakaas. Het was een schitterende route langs eindeloze meren en mega hoge bergen. Het wordt hier ook wel Zwitserland genoemd. Maar dan veel uitgebreider en groter. Prachtig dus.

We kwamen door het warmste stukje van Canada, dat is een soort van woestijn, enorm kaal met vreemde begroeiing, niet eens zo heel erg droog trouwens. Vergeleken met de groene oase die de rest van de provincie is valt het wel een beetje uit de toon. De temperatuur was hier ook aangenaam, maar het waaide er behoorlijk hard.

Weer was het ruim acht uur voor we 's avonds op de camping aankwamen. Na een snelle bereiding van een mexicaanse maaltijd vielen we allemaal rond half elf ons bed weer in.

De camping eigenaren vertelden ons de volgende dag dat het maandags enorm gehageld had in de buurt van Calgary. Daardoor hadden wij waarschijnlijk ook zoveel wind en miezer regen overdag. Op dezelfde dag dat het in Nederland ook zulk slecht weer is geweest zoals we lazen op internet.